Sander Donkersin 150 woorden

We liegen tegen elkaar, maar misschien houdt mijn opgewektheid ook jouw moed erin

. Beeld .
.Beeld .

Op de ochtend nadat de lockdown was verlengd, kwam ik op straat mijn halve kennissenkring tegen, een voor een. Niemand liep er met een doel. Het waren troostloopjes, zuchtcirkeltjes, oplaadommetjes. Zelfs op anderhalve meter afstand zag ik onder hun nagels het steengruis van de muren waar ze thuis tegenop klommen, maar stuk voor stuk vertikten ze het om erover te klagen. ‘Goed hoor’, zeiden de cafébaas, de muzikante en de kapper, die voor de tweede keer zijn noodlijdende zaak aan het verven was.

Natuurlijk logen ze me allemaal recht in mijn gezicht, en ik loog netjes terug. Je kon er iets nobels in zien; misschien houdt mijn opgewektheid ook jouw moed erin. Maar daarachter zag ik het besef dat de persoonlijke sores te oudbakken waren geworden om nogmaals op te dissen. De goeie grappen zijn allang gemaakt, de ander kan het zelf wel invullen. Het is de tijd die voorlopig de keuze tussen mokken en jokken heeft bepaald.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden