We kunnen niet altijd eerlijk zijn: Peter Buwalda overweegt zich te verschuilen achter fake-nieuws

Iedereen maakt fouten, zelfs ik.

Beeld ANP

Vroeger was je een leugenaar, tegenwoordig doe je aan fake-nieuws. ‘Vuile leugenaar!’ ‘Kalm – het was fake nieuws’, en dan verwijzen naar de president van Amerika. Bovendien, vind ik, moet een fake-nieuwtje voor eigen bestwil soms kunnen.

U moet weten dat ik lenzen draag, daglenzen. Dit zijn lenzen die je ’s avonds achteloos wegflikkert. Voorheen droeg ik harde lenzen waar ik járen mee deed. Ze werden steeds smeriger, maar ik ben ­zuinig. Op het laatst keek ik er niet meer dóórheen, maar ómheen.

Helaas gaan daglenzen in rap tempo op, om ­de haverklap moet ik helemaal naar de Kalverstraat, precies een uur fietsen. Dus stuur ik Jet. Ik ben namelijk kluizenaar, en zij niet. Maar ik denk altijd mee, daarom had ik niet twee, maar tien doosjes besteld. Koppie-koppie.

Zij erheen. Onderweg een lekke band, OV-fiets ­gehuurd, 170 euro voorgeschoten bij Pearle, terwijl je van mij zelden iets terugkrijgt. De terugtocht mét fietswissel minstens zo heroïsch: het papieren Pearle­tasje scheurt van d’r fietsstuur af, hop, alle tien mijn doosjes daglenzen over het asfalt. Het laatste stuk fietsen met die krengen onder d’r arm. Kijk, daarom ga ik dus liever niet zelf.

Tevreden met de buit liep ik naar de badkamer. Vijf doosjes linkeroog – check, maar wat gingen we nu beleven? Vier rechts? Er ontbrak een doosje. Niet zo mooi, natuurlijk.

Ik naar beneden, personeel opstellen in rotten van één, probleem krachtig uiteenzetten, ijsberend hardop nalopen wat er mis gegaan kan zijn. Ik zeg kán. Boos zijn we niet, eerder bezorgd. Heb­ben de vrienden van ­Pearle zich vergist? Mogelijk, mogelijk. Óf – abrupt halthouden, personeel diep in de ogen kijken – ligt er ergens nog een doosje op straat?

Nou, nee, Jet had ­natuurlijk goed rondgekeken, verzekerde ze. Leek haar niet echt ­mogelijk.

Fronsend knikken. ‘Niet echt mogelijk, niet echt mogelijk... Dus jij vindt dat ik Pearle moet bellen: ja, goedemiddag, Buwalda is de naam, mijn vriendin die bij u was, ze komt zojuist aangefietst met onder d’r oksels maar négen doosjes? Tasje gescheurd? Band lek? Dus wij denken dat het door jullie komt?’

Personeelsopstand. Ergens begrijpelijk. ‘Luister’, zei ik, ‘het gaat niet om schúld, het gaat om wat waarschíjnlijk is.’ Nou, het ging er inmiddels ook een beetje om dat ik zelf een fiets had en twee ­gezonde benen – waar ook iets in zat, feitelijk.

Naar boven maar, Pearle bellen. Halverwege de trap zag ik iets liggen: het verloren doosje. Ik had het per ongeluk laten vallen, hihi. Normaal ben je blij als je iets terugvindt – had ik nu geen last van. Zonet hadden we nog twee verdachten, inmiddels nog maar één kluns.

Hmm.

Even overwoog ik fake nieuws. Ik kon natuurlijk doen alsof ik Pearle had gebeld, en terugkoppelen dat ze het doosje inderdaad nog hadden liggen. En dan dit doosje een tijdje verstoppen!

Laf.

Ik kon ook zeggen dat ze bij Pearle niks hadden en dan Jets route gaan affietsen. Kijk eens wat er in de berm lag!

Nóg laffer.

Maar wel aantrekkelijk. Even een frisse neus halen. Ik kom al zo weinig buiten. Maar ook wel weer lullig. Ik was godverdomme Donald Trump niet. Nee, ik ben dus maar gewoon de woonkamer ingelopen met als een ober op mijn vlakke hand het doosje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden