Sander Donkersin 150 woorden

We knuffelden in plastic zeil, na drie maanden onthouding was de ontlading groot

Mijn vriend C. is nogal van de innige aanraking. Zozeer, dat het ondenkbaar was om hem op zijn verjaardag niet uitgebreid te knuffelen. Die gefingeerde omhelzing met de armen voor de eigen borst, de van de handpalm geblazen kus, dat oenige namasté-gebaar – woorden schieten tekort om te beschrijven hoe tekort het allemaal zou schieten.

Dus kocht ik met twee vrienden een groot afdekzeil. We knipten het in stukken en pakten ons in. Als geplastificeerde spookjes overvielen we C. in zijn voortuin, waar we ons gezamenlijk laafden aan een ultraveilige rugbyscrum met vacuüm verpakte klapzoenen. Het benam weliswaar de adem, maar voelde na drie maanden onthouding waarlijk bevrijdend aan.

Nadat we ons hadden ontdaan van het zeil zagen we hoe C’s vrouw schaterend haar foto’s van de knuffelsessie bekeek. Als eendjes op broodkruimels stoven we op haar af. Iemand kuchte. Ogen zwenkten zijwaarts, besef daalde in. Vier onbeschermde hoofden vlak bij elkaar, alle moeite voor niks.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden