Opinie Brieven

We hebben nog vier maanden om met Iran praten

De lezersbrieven van woensdag 29 mei 2019.

Amerikaanse militairen in de Perzische Golf. Beeld EPA

Iran bombarderen? Dat kan. Cyberwarfare? Dat kan ook altijd. Een landoffensief op Iraans grondgebied? (Ten eerste, 25 mei) Dat is de komende vier maanden idiotie.

In de Golf­regio kan vanaf juni de temperatuur oplopen naar 50 graden. Iets mobiels is dan vrijwel uitgesloten. Het Pentagon begon de inval in Irak in 1999 − in de winter. De tweede Irak-oorlog startte medio maart 2003. Iets aan de late kant, maar het ging nog net. Ik zat in 2004 vanuit BZ bij de Nederlandse troepen in As Samawah en weet uit eigen ervaring hoe ingewikkeld alles daar werd in de zomermaanden. Om maar iets te noemen: je moet dan zo’n tien liter water per dag drinken. Als Washington bij een inval in Iran parachutisten of infanteristen wil inzetten en hen zekerheidshalve van twee dagen water voorziet, loopt de bepakking op naar 60 kilo (40 kilo regulier en 20 voor water). Hoelang kun je dat meezeulen? En nog iets: munitie doet bij 50 graden niet meer precies wat je wil. (Lezers van het Mali-rapport van de Onderzoeksraad voor Veiligheid weten daar alles van.) Als het Pentagon boots on the ground onmisbaar acht bij een gewapend conflict met Iran, zijn er dus nog vier maanden om te praten in plaats van te vechten.

Robbert van Lanschot,  oud-diplomaat, Amsterdam

Beroepsgeheim

Is het medisch beroepsgeheim te strikt? (O&D, 28 mei) Welke hulpverlener in kwestie neemt het op voor het belang voor de gemeenschap? Het beroepsgeheim loopt hier wel erg parallel met persoonlijke belangen. Bang om op de vingers te worden getikt door een tuchtcommissie? Of om in de publiciteit te komen met alle gevolgen op het terrein van veiligheid?

Als het zo ligt, dan kan een zware crimineel zijn daden zonder gevolgen opbiechten bij elk hulpverleningscentrum.

Gelukkig zullen er ook deskundige hulpverleners zijn die een veronderstelde misdaad melden bij Misdaad Anoniem. Daar luisteren mensen met een beroepsgeheim. Een klokkenluider is niet altijd een naam of een gezicht. Iedere burger kan contact leggen met Misdaad Anoniem.

In het belang van de gemeenschap en het recht op bescherming van burgers.

Martien van Hemmen, Huissen

Angstzaaierij

De berichtgeving en opinievorming rond Thijs H. (de man die ervan verdacht wordt dat hij drie wandelaars heeft gedood) begint steeds meer op een hetze tegen mensen met een psychische aandoening te lijken. Hjalmar van Marle pleit nu voor versoepeling van het medisch beroepsgeheim in de ggz (O&D, 28 mei).

Dat gaat nog een stap verder dan het zonder rechterlijke machtiging voor drie dagen opsluiten van mensen met verward gedrag − ook zo’n opzetje naar aanleiding van een incident, destijds na de dood van Els Borst. Je vraagt je af wanneer het tot de samenleving doordringt wat het eigenlijk betekent als je zo toegeeft aan angstzaaierij en aan de lust tot repressie van met name politie en justitie.

Incidenten voorkom je er niet mee: Thijs H. was op het moment dat hij mogelijk zo gruwelijk in de fout ging helemaal niet als potentieel gevaarlijk in beeld bij welke ggz-instelling dan ook. Wat je er wel mee bereikt, is dat mensen die hulp hard nodig hebben, de GGZ gaan mijden, omdat ze weten dat die zomaar hun zeer persoonlijke gegevens kan delen met politie, justitie of de burgemeester. Daar wordt de samenleving echt niet veiliger van. Om nog maar te zwijgen van de negatieve beeldvorming, alsof iedereen die aanklopt bij de ggz een potentiële moordenaar is. Kom op zeg.

Kees Dijkman, Utrecht

Twitteren in de rimboe

In één krant berichtgeving die demonstreert waar de combinatie van hebzucht, technologie en gebrek aan wijsheid toe leidt. Ik doel op de lancering van satellieten door SpaceX (Ten eerste, 27 mei) met als doel dat vanuit de binnenlanden van o.a. Papoea-Nieuw-Guinea zinloos kan worden getwitterd en de terechte waarschuwing van Jan Middendorp (O&D, 27 mei) voor de risico’s van algoritmen.

Voor wat betreft het laatste: automatisering en digitalisering waren ooit bedoeld om het leven voor velen gemakkelijker en prettiger te maken. Inmiddels is middel doel geworden en moeten we ons leven geheel gieten in een format dat de software ons opdringt. Op veel gebieden is gedigitaliseerd waar dit volslagen onnodig was, en dat heeft alleen maar tot stress en economische schade geleid. Middendorp geeft een aantal handvatten om dit veelkoppig monster te beteugelen.

Derk Berends, Vorden

Doodsteek oudere man

Ida Mager uit Breda zou graag een uniforme, blauwe postzegel met blauwe sterretjes zien in heel Europa (U, 27 mei). Prima idee om de al tientallen jaren kwakkelende hobby filatelie van vooral oudere mannen definitief om zeep te brengen.

Rob Dijksman, Hulsberg

Station Groningen

Het station van Groningen ondergaat de komende paar jaar een ingrijpende verbouwing, lezen we (Ten eerste, 28 mei). De foto laat het prachtige, monumentale gebouw in volle glorie zien. De fotograaf heeft het zo’n beetje enig mogelijke standpunt gekozen waarbij dat kan. Als hij een stukje in westelijke richting was opgeschoven, had hij het gebouw niet zo mooi op de foto kunnen krijgen. Dan was de blik erop in ernstige mate belemmerd geweest door de wanstaltige betonconstructie die ooit op de plaats is gekomen van een normaal stationsplein. Wie dat bedacht heeft, verdient verbanning naar Siberië. Omdat je daar niet fatsoenlijk kunt lopen, kun je de facto de hoofdentree van het gebouw niet gebruiken.

Wim Hilbrants, Groningen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden