Column Peter Buwalda

We hadden geen snoep in huis, nog geen pepermuntje

Ik liep door de hal toen er werd aangebeld. Bloot, als ik eerlijk ben – ik was op weg naar de nooddouche. Onze officiële douche is namelijk lek, zie mijn column van 13 juni. Waarschijnlijk denken we dat hij vanzelf beter wordt, of zo, want ik zie hier nooit loodgieters.

Achter de voordeur hoorde ik kinderstemmen – verdomme, da’s waar ook, schoot het door me heen, het is feest. ‘Sint-Maarten, Sint-Maarten’, klonk het door het hout, ‘de koeien hebben staarten, de meisjes hebben rokjes aan, daar komt Sinte Maarten aan.’

Opmerkelijke songtekst. Moest Sint-Maarten dan maar open doen? Dag kindertjes, zijn jullie daar eindelijk?

Terwijl ik de trap op vluchtte, ontgrendelde Jet de voordeur. We hadden geen snoep in huis, nooit gehad ook, nog geen pepermuntje. Ik was wel benieuwd hoe ze zich eruit ging redden. Hangend aan de trapleuning keek ik op twee kruintjes, erachter hurkte een moeder. Het regende, waardoor ze de bui niet zagen hangen, vreesde ik. Wel stonden er drie gefermenteerde vuilniszakjes, ook een soort bui.

Jet liet het gezelschap helemaal uitzingen – wat ik wel begrijp, 4-jarigen tijdens een optreden hardhandig afkappen kan levenslange gevolgen hebben. Dat worden nooit meer artiesten, bijvoorbeeld. Toch is het ook niet ideaal, want ze eerst laten werken voor hun snoep, en dan, als puntje bij paaltje komt: geen snoep, kan ze voor altijd werkschuw maken.

‘Wacht maar even’, zei Jet, en ik hoorde haar naar de woonkamer lopen. Ging ze kaki’s halen? Iets anders dan deze knaloranje keiharde objecten die de Albert Heijn zonder bijsluiter of garantie verkocht, hadden we niet. ‘Kaki fruit’, een soort paprika’s die wekenlang naar vloerbedekking blijven smaken, het vlees viltig en droog, waarna ze zomaar, van de ene tel op de andere, overrijp worden, en slijmerig, en in feite rot.

Jet bleef volhouden dat het fruit was, maar ik dacht er het mijne van. Albert Heijn noemde ze steevast ‘kaki fruit’, wat ik verdacht vond, dat gekke fruit erbij.

Zowel de moeder als de peuters als ik, naakt op de trap, wachtten af in spanning.

Daar kwam ze. ‘Kijk eens’, hoorde ik Jet zeggen, ‘voor allebei één.’

Brullen, natuurlijk. Ontroostbaar. Dat krijg je ervan. Ik heb nog nooit zulke teleurgestelde meercelligen meegemaakt.

Nee hoor, grapje, dat weten we helemaal niet, want vingertjes weg, vlam, daar zat de voordeur alweer potdicht, fijne voortzetting, snel de gordijnen omlaag, ik hoorde ze al ratelen in de woonkamer, het bleef nog uren Sint-Maarten, namelijk.

Ik kwam de trap af en liep naar de nooddouche. Terwijl de straal zich opwarmde, googelde ik ‘kaki fruit’. Volgens wikipedia noemden de Chinezen ‘kaki fruit’ de ‘Chinese pruim’. Ergens anders las ik: ‘kaki, de vierkante tomaat’. Maar in plaats van vitaminebommen zijn kaki’s tanninebommen, stond er – zolang ze nog niet rijp zijn tenminste. ‘Kakivruchten bevatten in harde toestand, ook wanneer ze oranjerood gekleurd zijn, veel tannine, wat een wrange smaak geeft en bij overdadige consumptie kan leiden tot vorming van bezoarstenen in de maag, die alleen operatief verwijderd kunnen worden.’ Maar ze zijn dus nooit rijp, kaki’s zijn van steen of vloeibaar.

Nou ja, niet getreurd, het was feest. En een mandarijn is altijd erger.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden