Column Stephan Sanders

Wauw, op mijn leeftijd ga ik een beetje van rap houden

Het begon gewoon: ik zag een foto van hem in NRC Handelsblad, en dacht: mooie man. Dacht meteen ook: Marokkaanse man. De sectie waar die knappe man in stond, is aan mij niet besteed, want er stond bij: ‘HipHop’. Daarvoor heb ik te lang geleefd.

Ik heb het over Willem, dat is het tweede wat me trof. Marokkaanse man treedt op onder naam Willem. Vond ik wel van lef getuigen en nog geestig ook, want ik dacht: artiestennaam.

Hij schijnt een grootheid te zijn in diezelfde hiphop, en dat kan kloppen, want daar weet ik niks van. Er zit een groot gat waar veel mensen kennis hebben van populaire muziek, ook wel pop genoemd. Dat komt door mij en door mijn opvoeding. Vroeger was er een hulp in de huishouding, aan wie ik erg gehecht was. Haar naam was Els, zij was toen en denkelijk nog steeds zo’n tien jaar ouder dan ik. Bij gelegenheid fungeerde ze ook als oppas, voor mijn zusje die, om misverstanden te voorkomen, Elsje heette, en voor mij.

Dat waren de avonden dat wij naar Avro’s Toppop mochten kijken, want mijn ouders vonden dat niet goed. Vooral mijn vader had bezwaar, want hij geloofde dat mijn oren dan ‘verziekt’ zouden worden voor de zogenaamd klassieke muziek. Het had in de aard der ontwikkeling gelegen als ik daar krachtig tegenin was gegaan, maar het verschrikkelijke aan mij was: volledig met hem eens. Ik wilde helemaal niet naar Toppop kijken, ik was bang als hulp Els de tv aanzette, want barokmuziek was mijn liefde. Ik deed vingers in mijn oren, terwijl mijn zusje opgewonden rondsprong en meezong.

‘Niet tegen jullie pappa en mamma zeggen’, zei hulp Els. Dat zwoer ik net zo hard.

Maar nu heb ik Willem ontdekt. Hij is een ‘rapper’. Ik vind het nog steeds moeilijk dat zonder aanhalingstekens te schrijven. Men maakt keuzes in het leven, man of vrouw, auto of fiets, kind of kraai, en de wereld van de pop, en zeker van de house, de hiphop, de rap en nog zo wat, had ik altijd gezien als onbekend maar nooit gemist. Alles wat ik ervan heb gehoord was te HARD.

Nu komt er een bekentenis: ik zag die foto van Willem ook, omdat hij niet op me leek, maar net zo ondefinieerbaar was als ik, raciaal gesproken. En ik geloof niet eens in ras. Maar toch.

Ik keek naar die man, die wel Marokkaans moest zijn, en verzon erbij: een adoptieverleden. Dat is niet het geval: ik hecht er aan te vermelden dat Willem niet geadopteerd is. Hij is een half Antilliaan, voor de helft dus (mag je dat nog zeggen?), en heeft gewoon de voornaam van zijn grootvader gekregen, van achteren heet-ie de Bruin, en dat komt ook voor op Curaçao.

Toen ging ik googlen, en die man zei dingen die ik zelf had kunnen zeggen, was ik jonger geweest en niet zo’n braaf kind. Willem zei bijvoorbeeld dat hij bij zwarte jongens ‘Hollands’ was, want ‘te licht’, en bij Hollandse jongens ‘zwart’. Hij werd in zijn dorp wel eens uitgescholden voor ‘zwarte’, en dacht dan een beetje beschaamd: ‘Als je mijn kleur ziet moet je daarom lachen.’

Ik moest daar weer om lachen, want ik dacht en denk net zo.

Ik las ook dat-ie een zware depressie had gehad. Dat nam me nog meer voor hem in.

Ik wil een misverstand uit de weg ruimen: dat ik die man fijn en mooi vind, is niet omdat ik me in hem herken. Hij scheert net langs me heen. Tweede bekentenis: maar dat is het ’m juist. Ik had dus rap kunnen zingen en een soort popgroep gehad kunnen hebben die kennelijk the Opposites heette, en erg belangrijk was, maar dat heb ik niet. Het andere leven. Emma Bovary, c’est moi.

Maar nu het mooiste: ging nog eens googlen, en naar zijn muziek luisteren, en ik vond het geweldig. Jacques Brel op z’n Nederlands, zeker in het nummer Houten Pak. Soms ook niet, want veel te hard. Maar wel: tekst- en muziekgevoel. Wauw, op mijn leeftijd ga ik een beetje van rap houden.

Muziek is waar, Willem is precies ‘zwaar’ genoeg.

Stephan Sanders is journalist en columnist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.