Waterijsjes kopen bij een Italiaanse supermarkt op dinsdag: het bleek een grote fout

Het is momenteel 40 graden in Rome, dus ik had behoefte aan een waterijsje. Niet wetende dat ik op het punt stond de grootste fout uit mijn nog jonge correspondentencarrière te maken, liep ik richting de Simply-supermarkt. Op een dinsdag.

Aangezien het altijd een genot is buitenlandse supermarkten te bezoeken, was ik goedgemutst: niets vat de volksaard beter samen dan de indeling van 's lands versafdeling. Felrode tomaten in Italië, soms tegen het rotte aan, maar altijd o zo smaakvol, tegenover Nederland, met haar komkommers in een plasticje.

Ik begon onraad te ruiken toen ik bij binnenkomst een zee van geparkeerde winkeltrolleys zag staan. Toen ik uitleg vroeg, zei een vakkenvuller dat de karretjes niet meer welkom waren sinds een aantal 'steelincidenten'. Hij wees naar een poster met daarop de tekst: 'Elke dinsdag 10 procent 65-pluskorting bij de Simply!' Daarna wees hij de andere kant op.

Als Dante ten tijde van de Simply had geleefd, had hij een tiende ring aan de hel toegevoegd. Voor mij zag ik eindeloze rijen ouden van dagen die, niet geremd door enige vorm van haast, eerst hun boodschappen inpakten en pas wanneer de caissière klaar was met scannen hun inmiddels volgeladen tassen weer leeghaalden in een queeste naar hun portemonnee, die - haha, oeps pardon - toch in een ander tasje bleek te zitten opdat de verschuldigde 23,75 euro tot op de cent nauwkeurig kon worden uitgeteld.

Een en ander werd verder vertraagd door de naar ziekelijk neigende interesse van Italiaanse ouderen in het wel en wee van elkaars achterkleinnichtje, die vorige week zwemles had, toch? Of was dat je neefje?

'Nee, dat was mijn neefje', bulderde een oude dame die als een dief in de nacht uit het ontbijtschap opdook en haar karretje behendig voor mijn neus drong. Nu snap ik dat de tijd zwaarder weegt wanneer je eigen einde nadert, maar ik stond hier verdomme met een doos smeltende waterijsjes in mijn klauwen.

In mijn hoofd begon het chagrijn zich op te stapelen. Ik wist opeens zeker dat ze hun gedrag veinsden puur en alleen om ons jongvolk te sarren. Ze zouden er straks sardonisch om lachen, al bladerend door hun vakantiebrochures, op zoek naar een luxeresort om die 10 procent bejaardenkorting in stuk te slaan.

Vermolmd legde ik de ijsjes weg en liep de supermarkt uit. Ik stond op het punt de wereld te vervloeken toen ik langs een gekreukeld omaatje liep dat met zichtbare moeite probeerde haar tasjes op te tillen.

'Dankuwel jongeman', kraakte ze toen we bij haar krakkemikkige fiatje kwamen. 'Wilt u misschien een ijsje als beloning?'

Toen ik thuiskwam, loog ik dat de Simply op dinsdag gesloten was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.