COLUMNEva Hoeke

Wat restte van het huis van Oma Velp was een container vol met minder dan kringloop

Beeld Aisha Zeijpveld

Het ouderlijk huis in Velp was verkocht.

We reden erheen om drie laatste dozen op te halen, uitpuilende stofnesten die je nooit meer inkeek, maar ook nooit weg deed. Mijn schoonmoeder (88) zelf was allang vertrokken, wat nog over was van haar ziel had ze samen met de eikenhouten kast, het Mariabeeldje en het roodfluwelen krukje waarop ze haar benen uitstrekte met zich meegenomen naar een non-descript verpleegtehuis in Limburg, ver weg van haar vertrouwde bestaan, maar dichtbij haar dochter. ‘Kijk jongens’, wees de Man toen we bij het Velperbroekcircuit de afslag namen. ‘Een reuzenhert.’ Ik keek opzij en wist wat hij dacht, sinds zijn moeders vertrek is hij in staat ontroerd te worden van een trolleybus. En toch – toen we even later langs de Oude Jan, het café en de begraafplaats reden dacht ik hetzelfde. De laatste keer.

Een maand eerder waren we opgelucht geweest dat het huis was verkocht. Weinig winst maar ook geen schulden, wat restte was een container vol met wat de drie volwassen kinderen kwalificeerden als minder dan kringloop. Alleen de vergeelde printer van de oude Van Roosmalen deed inmiddels dienst in mijn werkkamer, dat het ding zonder enig bokken was gaan printen mocht je gerust een mirakel noemen. Pas later zag ik er de ziel van de eigenaar in.

Van de nieuwe bewoners wisten we niets. Waarschijnlijk een gezin, zoals overal in de straat gezinnen verschenen waar de oudjes verdwenen. Eenmaal binnen zagen we hun sporen. Op strategische plekken op de parketvloer hadden ze briefjes met getallen neergelegd, en in gedachten zag ik ze overleggen: oké, hier de bank en dan daar de eettafel, handig, zo vlakbij de keuken. De plek van mijn schoonmoeder, de mand met brood van Bakker Borggreve en hagelslag uit jubelblikjes van het Koningshuis op het Perzische kleed, hoe ze er met haar hand van rijstpapier de pillen op uittelde, gele, blauwe, grote. Telkens wanneer ze er één innam, traag, was ik bang dat ze aan haar tong zouden blijven plakken. ‘Hopen dat ze die bruine tegels erin houden’, zeiden we tegen beter weten in.

De Man dook de schuur in, de Dochters tolden door de kamer, gillend en galmend in dat rare kale huis zonder Oma Velp. Ik nam plaats op een houten biels in de achtertuin. Het onkruid was hoog opschoten in haar afwezigheid. Heel even overwoog ik om het eruit te trekken, maar ik liet het. ‘Kijk’, zei de Man. Hij hield een foto omhoog, ik zag een onhandig kapsel. ‘Oom Anton, hij was priester. Die kreeg de tropenkolder in Zaïre, zo noemde ze dementie toen.’

Even later: ‘Voor dit werkstuk kreeg ik een 9.’

En, in chocoladeletters: ‘Inferno in woonwijk Enschede, hoe kon dit?’

Tijdens het inladen liep een kennis langs, de dochter van meneer Beute een stukje verderop, ook dik in de tachtig. Zij: ‘Mijn vader en jouw moeder zijn de laatste der Mohikanen.’ Ik hoorde de Man zeggen dat we straks op bezoek zouden gaan bij zijn moeder. Zij: ‘Sterkte.’

Na een uur stond alles in de auto en konden we vertrekken, op naar Limburg, waar een vrouw, weerloos en met raar haar, waarschijnlijk allang zou zijn vergeten dat we langs zouden komen. Potsierlijk moment, toen ik de deur achter me dichttrok en haar hardop bedankte voor alle mooie middagen en haar lieve zoon. En terwijl die zoon voor de laatste keer gedag ging zeggen tegen de buren en de meisjes in de auto kissebisten over een gevonden vuvuzela, viel mijn oog op de plek bij het raam waar ooit een naamplaatje had gezeten, nu niet meer dan een versleten hoekje, de vergeelde contouren van een verlaten post.

Gezocht: duizend trouwe lezers

Op 7 november verschijnt het duizendste nummer van Volkskrant Magazine. In dat nummer willen we u centraal zetten, onze lezer, zonder wie die duizend nummers er nooit waren geweest. Wie bent u? Hoe woont u, en met wie? Wat víndt u, van ons en van de wereld? Voor een artikel zoeken we duizend lezers die hun antwoorden willen delen. Geprikkeld? Geef u op voor de Open Redactie, het panel voor Volkskrant-abonnees. Op 22 september ontvangt u dan de enquête in uw mail. We zijn benieuwd naar uw antwoorden!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden