Wat je anders maakt, geeft je ook kracht

Parlementariër van GroenLinks Tofik Dibi had een aardig stuk vorige week.

Hij stelde zich daar de vraag hoeveel generaties het duurt voordat zijn nakomelingen voor volle Nederlander worden aangezien. Ik denk dat ik wel antwoord op die vraag kan geven, alleen zal het antwoord hem misschien verrassen. Ergens in 2050 zullen de ingenieurs van dit land een Marokkaanse achternaam dragen. Vier van de zes genomineerden voor een literaire prijs zullen hun wortels in China, Afrika of een naar islamitisch land hebben. Over de vraag echter of je wel of geen Nederlander bent, zal dan vooral besmuikt gelachen worden. Het zal een non-vraag zijn geworden en dat is maar goed ook.

Niemand zal het antwoord op die vraag kunnen geven, behalve een paar Tukkers en Friezen maar naar hen luistert toch niemand. Het is een vraag dus die vooral ons, tijd- en landgenoten van Dibi, bezig houdt. En achter die vraag dringt zich een mathematische vergelijking op: hoeveel inwijkelingen, vluchtelingen en andere vormen van migratie kan Nederland aan, voordat het idee van Nederlanderschap voorgoed verdwenen is? Ook wat dat betreft maak ik me niet erg druk. In 2050 zal haring nog altijd volkskost nummer een zijn, als de Noordzee dan tegen die tijd niet is leeggevist door onze vrienden in Volendam en Urk. De Nederlandse taal zal zijn sterkste verdedigers hebben in nazaten van islamitische en Indiase migranten. Nederland zal nog altijd een sterke economische speler zijn op het wereldtoneel. Migranten kunnen veel kapot maken maar toch zeker niet de dijken want dan verzuipen ze ook. Het enige waar ik bang voor ben is dat Sinterklaas alleen nog witte Pieten zal hebben.

Dibi schrijft in zijn stuk over de angst van Nederlanders voor de Islam. Hij bepleit dat de hoofddoek op school, en het zeggen van zo waarlijk helpe mij Allah en de halalhypotheek zo snel als mogelijk geintegreerd worden in de Nederlandse samenleving. Anders gezegd: iedereen moet het maar normaal vinden. Maar wanneer een politicus eist dat iets normaal wordt gevonden, dan weet je dat men het helemaal niet zo normaal vindt dat mensen een maand lang met een slechte adem op het werk komen vanwege Ramadan. De werkelijkheid is weerbarstig en traag van begrip.

Net als Dibi heb ik vaak gehoord dat mijn naam niet Nederlands is en dat ik goed Nederlands spreek. De Nederlandse nieuwsgierigheid naar het exotische is onovertroffen. De overgang van exotisme naar normaliteit is ook een reis waarin je iets kan verliezen. Normaal is maar normaal en op z'n Nederlands normaal is eigenlijk een existentiële dood. Je bent dan rijp voor elke dag Paul de Leeuw, elke dag Pauw & Witteman, elke dag Radio 1 en elke maand een Staatslot. Je kijkt uit naar een huis met tuin en wanneer je gek doet, krijgt je pannenkoek nog wat extra stroop. Roep de mensen op zich daaraan te onttrekken, Dibi. Want wie normaal is, wordt al snel intolerant voor alles dat niet normaal kan zijn.

Je bent net als een van die vele schapen die in de wei mak voor zich uit staan te kijken, omgeven door de mist van de ochtend, omringd door een brede plas die ze voorgoed van de overkant van het exotische vandaan houdt. En met het exotische bedoel ik de staat waarin je nog samenvalt met een droom die je zelf nog niet begrijpt.

Wat je anders maakt, geeft je ook kracht. Met zo'n vreemde naam kun je veel mensen op het verkeerde been zetten en tot denken aanzetten. Maar volgens mij deed je dat al.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden