Opinie Lezersbrieven

Wat is er tegen kritische discussies?

Ouders op een schoolplein in Rotterdam, 2015. Foto Foto Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Hasna El Maroudi vindt de multiculturele samenleving een verrijking en een vanzelfsprekend feit (Opinie, 8 september). Kritische discussies daarover ziet zij als persoonlijke aanvallen, die voortkomen uit discriminatie en angst van de ‘irrationele xenofoob’.

Waarom trekt zij dergelijke discussies zo in een sfeer van taboe? Hoort het niet bij een multiculturele samenleving dat we open discussiëren over de grondslagen van een vreedzame samenleving? Dat we spreken over de invloed van het geloof, welk geloof dan ook? En dat we niet willen dat geestelijken de wetten van een land bepalen, zoals Kader Abdolah zo treffend één bladzijde verder beschrijft?

In alle landen waar de islam in de meerderheid is, worden de mensenrechten niet gerespecteerd. Dat betekent onder andere: geen vrijheid van meningsuiting, achterstelling van de vrouw en geen vrijheid van levensovertuiging of godsdienst. Mogen we dan alsjeblieft aan moslims in Nederland vragen: hoe denken jullie daar over, willen jullie dat ook in Nederland?

Annelies de Vries, Wageningen

Verkeerde prioriteiten

Uit een reportage van Nieuwsuur maandagavond bleek dat de regering steun gaf aan het Syrische Jabhat al-Shamiya, een jihadistische groepering die verdacht wordt van terrorisme en criminele activiteiten. Zij kreeg onder andere uniformen, communicatieapparatuur en zo’n driehonderd auto’s. Wrang, heel wrang dat op datzelfde moment defensiepersoneel vanuit buurland Jordanië een eind probeerde te maken aan IS, in mijn ogen een zelfde soort groepering.

Defensie is uitgehold door deze regering, heeft een tekort aan personeel en kampt al jaren met te weinig onderdelen voor het sterk verouderde materiaal. Toch rust Den Haag liever een terroristische organisatie uit met materiaal dan de eigen defensie. Dit laat weer eens zien waar de prioriteiten van onze regering liggen.

Bert Westra, Stiens, AOO KLu b.d.

Freek en Hella

Het ‘verMaxen’ van de publieke omroep breidt zich uit naar andere publieke instanties als bijvoorbeeld het Groninger Museum, waar ‘Freek en Hella’ (allebei rond de 70) zich ‘kwetsbaar gaan opstellen’ door zichzelf in een soort praatprogramma met veelal leeftijdgenoten tentoon te gaan stellen (V, 11 september). Maar beiden doen dat al decennia door hun kunst in theater en vormgeving. Wat is dan de toegevoegde waarde van dit spektakel?

Mariska Jansen, Franeker

Logica

Wat mij de meeste zorgen baart, is niet dat veel Fransen niet weten of het voltooid deelwoord met of zonder vervoeging gebruikt moet worden (Ten eerste, 11 september). Zorgwekkender is dat een lerares Frans, die moet weten hoe haar taal werkt, impliciet suggereert dat het verschil tussen de twee spellingswijzen een kwestie is van ‘toewijding en gewenning’ en niet van logica. Dit terwijl hier juist de logica regeert. In ‘j’ai mangé les crêpes’ verwijst ‘mangé’ naar de persoon (= ‘je’) die heeft gegeten; in ‘les crêpes que j’ai mangées’ verwijst ‘mangées’ naar de crêpes die zijn gegeten.

Een paar regeltjes onthouden is nog steeds makkelijker dan een lijst uitzonderingen, waar de Waalse taalkundigen op aansturen. Of willen zij de vervoegingen ook afdanken als het geval duidelijker is, bijvoorbeeld als het deelwoord direct voor of achter het betreffende voorwerp staat?

Anne WesselinkHengelo

Domme dingen

Dijkhoff heeft helemaal gelijk, de VVD toont al jaren dat ze haar politici gunt domme dingen te doen.

S. Blaakmeer, Chaam

Grondwet en Catch-22

D66-senator Hans Engels vergelijkt het moeizame wijzigingsprocedé van onze Grondwet met een ‘Catch-22’ (Ten eerste, 11 september). Dat klopt niet. Ja, het is schier onmogelijk om de Grondwet aan te passen, omdat je een wijziging twee keer door de Tweede en Eerste Kamer moet loodsen, waarvan de laatste keer met tweederde meerderheid. En ja, het is ironisch te noemen dat Engels en andere hervormingsgezinden hier alleen wat aan kunnen doen via een grondwetswijziging. Maar dat maakt het nog geen Catch-22.

Een Catch-22, uit de gelijknamige roman van Joseph Heller uit 1961, gaat over een absurde situatie voor Amerikaanse piloten: ze mogen naar huis als ze geestelijk niet in orde zijn, maar wie naar huis wil, weg uit de oorlog, is blijkbaar zo verstandig dat hij gewoon in dienst kan blijven. Een piloot kan door deze cirkelredenering dus geen kant op.

Ten aanzien van onze Grondwet zou je van een Catch-22 kunnen spreken wanneer onze regering, nadat een wetsvoorstel tot het wijzigen van wijzigingsregels twee keer is aangenomen, alsnog besluit om de Grondwet niet aan te passen, omdat immers gebleken is dat de Grondwet wél te wijzigen is. Dan pas zouden we echt vastzitten. Nu kunnen we Engels’ oproep om ons bestel te moderniseren gewoon steunen.

Paul Teule, Amsterdam

Vies

Teun van de Keuken zegt dat ‘iedereen weet hoe vies het eten in ziekenhuizen is’. Uit persoonlijk ervaring weet ik dat dat grote onzin is.

F. Göbel, Leek

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.