Lezersbrieven Woensdag 13 februari

Wat is er mooier dan op zo’n grasveld liggen?

De lezersbrieven van woensdag 13 februari.

Wilde bloemen op een wei op een zomerdag. Beeld Hollandse Hoogte

Brief van de dag: wat is er mooier dan op zo’n grasveld liggen?

Het aantal insecten neemt in sneltreinvaart af (Wetenschap, 12 februari). Er is maar weinig aandacht voor oplossingen, en dat kan heel simpel. Elke natuur beminnende boer en landbouwer kan daarbij helpen.

Als zij bereid zijn om langs elk perceel grond dat zij gebruiken aan een zijde 1 meter breed wilde bloemen zaaien, dan is dat een grote bijdrage voor het behoud en herstel van onze insecten. Een eenmalige investering en nauwelijks onderhoud (doet de natuur zelf). Die investering geeft veel terug, namelijk voldoening. En misschien ziet die boer of landbouwer dan niet alleen insecten terugkeren maar ook een fazant, konijn of haas en zangvogels. Want waar ziet hij die nog op zijn percelen? Deze dieren zijn erbij gebaat dat er leefgebied gecreëerd wordt. Welke boer wordt daar nou niet blij van als hij al die insecten en dieren weer ziet.

Gemeenten kunnen langs elk grasperceel/gazon het zelfde doen, wilde bloemen inzaaien. Wat is nou mooier om op zo’n grasveld te liggen en al dat leven te zien.

Kees van Roosmalen, Veghel

Burn out en depressie

Ik wil graag mijn respect uitspreken tegenover Volkskrant-redacteur Arno Haijtema, die maandag in een artikel heeft geschreven over zijn depressies en burn-out. Dat zijn gevoelige onderwerpen en daar ligt in de huidige maatschappij nog steeds een licht taboe op, terwijl zovelen er aan lijden. Ook veel mensen van mijn leeftijd, die zoveel verwachtingen hebben en eisen stellen aan zichzelf en voelen dat ze gefaald hebben als het niet lukt. Ik heb er zelf mee te maken gehad.

Ik vond het heel moeilijk om erover te praten, dus zo’n artikel vind ik heel bemoedigend. Ik hoop dat meerdere mensen zich in de toekomst veilig zullen voelen om hun verhaal en bijbehorende gevoelens te delen. Zo zal er vast meer begrip ontstaan in de samenleving, en zullen mensen mogelijk sneller hulp zoeken. Dus nogmaals: mijn respect, Arno Haijtema. Uw artikel heeft weer een volgend stapje gezet in de richting naar acceptatie.

Marthe Ronner, 16 jaar, Hilversum

Man en vrouw

‘De man als kostwinnaar’ (beeldonderschrift Ten eerste, dinsdag 12 februari). Is de vrouw dan de verliezaar?

Peter Wesselink, Maastricht

Traditioneel tevreden

Stel tevredener bij traditionele rollen (Ten eerste, 12 februari). Het onderzoek had nog veel simpeler gekund, plaats een contactadvertentie met twee identieke profielen alleen is de ene werkloos en de andere heeft een goede baan. Zal het alvast verklappen, de tweede heeft het de komende tijd heel erg druk.

Jaap Bakels, Purmerend

Overal schijt aan hebben

Een groep documentairemakers spreekt hun zorgen uit naar aanleiding van een realityserie van RTL met nep-leerlingen die werd geafficheerd als ‘documentaireserie’ (O&D, 11 februari). Twee-dimensionaal de werkelijkheid laten zien is niet hetzelfde als een documentaire.

De Nederlandse Filmacademie schaart zich volledig achter het betoog van de documentaire collega’s. Deze praktijken schaden het vertrouwen in de echte documentairemakers en hun projecten. Ook onze studenten krijgen tijdens hun opleiding steeds vaker met dat teruglopende vertrouwen te maken. Dat bemoeilijkt hun vakmatige en artistieke ontwikkeling. Elke documentairemaker weet zich wel eens geconfronteerd met een afzegging van een beoogd deelnemer.

Maar wij zien duidelijk een stijging en dat baart toenemende zorgen. Documentaire als genre staat en valt met het wederzijdse vertrouwen. In de Nederlandse samenleving neemt de documentaire een belangrijke plaats in: luis-in-de-pels, duiding, sociaal-maatschappelijke (her)ontdekking, chroniqueur van dat wat leeft en beweegt in de wereld, daar staat deze voor. En op kwalitatief hoogwaardig niveau. Nederland heeft ook een internationale reputatie hoog te houden.

De ontwaarding van het genre door reguliere reportages in de media voortdurend te etiketteren als een ‘documentaire’ is beschadigend genoeg, maar praktijken die je publiek en je cast besodemieteren, zijn uit den boze.

Dat valt niet eens te kwalificeren als je eigen nest bevuilen, dat is overal schijt aan hebben en na mij de zondvloed. Misschien wordt het tijd voor een goede documentaire over dit fenomeen.

Aan goede makers in Nederland in elk geval geen gebrek.

Bart Römer,

directeur Nederlandse

Filmacademie, Amsterdam

Dag bos, dag bomen

Ik herken dat precies (Moet het bos verjongen door kaalkap? (Ten eerste, 11 februari) Vlakbij waar ik woon is een bos, genaamd De Duiventoren, boswachterij Dorst, Noord-Brabant, waar het afgelopen jaar precies hetzelfde is gebeurd. Het was een prachtig mooi, gevarieerd bos, waarin duizenden recreanten vaak en met plezier vertoefden.

Nu: grote kaalgekapte open stukken en de takken van de weggehaalde bomen (die zijn eraf gezaagd, want die brengen geen geld op) liggen door het hele bos verspreid, metershoog. Deze takken worden niet meer weggehaald (want dat kost geld, vertelde men mij bij Staatsbosbeheer) en blijven daar gewoon liggen. Het hele bos (of wat ervan over is) ligt vol. Het is een grote rotzooi. Ook zijn heel veel paden hierdoor onbegaanbaar geworden. De reeën, die er altijd volop zaten, zijn nu nergens meer te zien. Alle natuur en recreatie moet wijken voor geld!

Yvonne Rijnaarts, Dongen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden