Laat het stoppen Nadia Ezzeroili

Wat is er mis met in stilte iets in een winkel bekijken?

Niet alle moderne verschijnselen hoeven we goed te keuren. Er zijn zaken waar we ons tegen kunnen, nee móéten verzetten. Deze week: de experience.

Tegenwoordig koop je geen ticket voor een rondleiding of een bezoekje aan een museum. Ook een stofzuiger is niet zomaar een nieuwe aankoop. Nee, je betaalt voor een ‘experience’, een interactieve beleving.

Zo kun je in Amsterdam – waar anders – met de ‘Instagram experience’ van pop-up museum WONDR zelf beleven hoe het is om je als een influencer te laten fotograferen in een bak met gore roze spekjes voor de perfecte Instagramfoto. In Zwolle staat een ‘Herman Brood Museum & Experience’ waar je kunt vergaderen in een ruimte die volledig ingericht is in ‘Broodstyle’, wat dat ook moge betekenen. En grote merken richten grote winkelruimtes in om hun producten te laten ‘beleven’ – zoals het Miele Experience Center dat klanten kookworkshops met Miele-producten aanbiedt.

Ik bedoel maar: inmiddels heeft bijna ieder merk en z’n moeder de experience geïncorporeerd. Marketeers gaan zo lekker op de experience-lsd, dat ze al spreken van ‘experience management’ en een ‘experience economy’. Terwijl consumenten liggen te slapen, delen ze onderling tips uit om klanten nog beter te ‘triggeren’ en te ‘regisseren’. Google maar eens voor de gein. De marketingwereld lacht ons uit.

Maar geef de reclamemensen eens ongelijk. Een product, tentoonstelling of rondleiding klinkt intiemer als het een experience heet. Het verkoopt ook zo lekker aan bedrijven en instellingen die alles over hebben om in de geest van potentiële klanten te kruipen. En een mooie ervaring klinkt eigenlijk onbetaalbaar (want onvergetelijk, en wie wil dat nou niet, et cetera).

Dat is ook meteen mijn grootste probleem met de experience: het is me iets te innig. Alsof een engerd in de kroeg iets te dichtbij je komt staan en in je oor begint te fluisteren dat hij je allerlei dingen kan laten beleven – als je maar met hem mee naar huis gaat vannacht. Donder op.

Een andere irritatiefactor is dat de commerciële experience verwachtingen schept. Neem de ‘zeemeermin experience’ (ja, die bestaat echt). Je kunt je er echt alles bij voorstellen. Ik denk dan bijvoorbeeld aan dansen met een krab terwijl we Under the sea uit Disneyfilm The Little Mermaid zingen. Met twee sint jacobsschelpen als bikini. Maar deze heuse zeemeermin experience (ook een Google-search waard) belooft iets heel anders. Je leert namelijk a) hoe je een zeemeerminstaart aantrekt en b) hoe je die veilig kunt gebruiken en ‘in gevallen van nood ook snel weer kunt uittrekken’.

Je ervaart, kortom, hoe je niet verzuipt en sterft met een lullige vissenstaart om je onderlijf. Dit is niet mijn zeemeermin experience, vriend.

Tot slot: waarom moeten consumenten überhaupt ineens van alles experiencen? Wat is er mis met, ik noem maar iets, in stilte kijken naar een tentoonstelling over het leven van een kunstenaar? En wat is er mis met het rustig bekijken van een grillapparaat in een keukenwinkel, zonder dat de klant allerlei interacties moet aangaan met een ingehuurde hobbykok die eerst even met jou een lekkere tosti Hawaï wil maken voordat je doorloopt?

Dat zal ik u vertellen: he-le-maal fucking niets.

Over twee maanden komt 2019 ten einde. Een goed moment om ook een definitieve afscheid van de experience-trend te beleven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden