ColumnThomas van Luyn

Wat ik het liefst wil leren is naaien (ja, dat zei mijn vrouw vannacht ook)

Thomas van Luyn Beeld Aisha Zeijpveld
Thomas van LuynBeeld Aisha Zeijpveld
Thomas van Luyn

In de vorige lockdown heb ik leren skaten. O, en het nummer 43 van Level 42 op de piano uitgeplozen. Zo’n kutnummer tweehonderd keer spelen is niet iets om je gezin tijdens een quarantaine aan te doen, maar ik moest ook aan mijn eigen geestelijke gezondheid denken.

Hoe dan ook, het leren beviel. Komende lockdown ga ik weer op les, want het gevoel dat je vooruitgaat is natuurlijk enorm prettig wanneer de rest van de wereld stilstaat. Sterker nog, ik ben me stiekem al een beetje gaan verheugen op de komende lockdown. Wat zal ik eens allemaal gaan doen, tussen het homeschoolen en het kinderen achter het behang plakken door? Het gitaarloopje uit Le Freak? De baspartij van Rapper’s Delight? Als je je op één ding stort is de sky de limit. Ik ga denk ik serieus leren om remixes te maken. Het valt me op dat veel uitstekende nummers onder de kundige handen van dj’s worden omgetoverd tot totale bagger. Mij lijkt het leuk om het eens andersom te proberen: saaie kutnummers oppimpen met akkoorden en modulaties. De markt zal er niet groot voor zijn, maar het lijkt me een mooie skill. Kijken of ik Zwemmen in Bacardi Lemon in mineur kan krijgen en er zo het verdriet en de wanhoop die erachter schuilen uit naar voren kan halen.

Ik heb ook altijd gewild om de motor van mijn auto uit elkaar te kunnen halen en weer in elkaar te kunnen zetten. Maar de benzine-auto loopt op zijn laatste benen. Misschien is het veel verstandiger om mijn lockdowndiploma elektrotechniek te halen. De arbeidsmarkt schijnt erom te springen, en ik heb nooit iets van elektriciteit gesnapt. En dan kan ik zelf straks de infraroodverwarming, zonnepanelen en elektrische auto’s repareren die we dan allemaal hebben. Of ik kan gewoon basale sanitairtechniek leren. Leertje van de kraan, vlonder van de stortbak, dat soort dingen. Een man maakt zich er heel populair mee als hij dat kan.

Russisch, dat is een taal die ik zou moeten kunnen. Sowieso, qua klank, de mooiste taal ter wereld. Ik kan al behoorlijk goed nep-Russisch, dus ik denk dat ik de taal wel onder de knie krijg. O en Japans – de ondertiteling van de animeseries die ik kijk met mijn zoon suggereert dat de karakters volkomen krankzinnig zijn, misschien dat dit subtieler ligt als je de taal eenmaal verstaat.

Maar wat ik het liefst wil leren is naaien. Dat zei mijn vrouw vannacht ook, inderdaad, maar serieus: ik wil de naaimachine leren beheersen. Vergeet breien en punniken, als mij echt iets rustgevend lijkt, is het wel het geluid van een naaimachine. Mijn moeder naaide, en ik genoot altijd enorm van de salvo’s van activiteit, afgewisseld met de stille momenten wanneer ze stof verplaatste, of aan het wieltje draaide, of een draadje in de naald stak. Ook het mechanisme vond ik adembenemend. Ik heb het nooit gesnapt. Ik herinner mij een gevorkt voetje dat met een hendeltje op de stof werd neergezet, waarmee ik heel lang kon spelen. En als ik aan het wiel draaide, ging de naald op en neer. Maar als die nooit onder de stof door reisde, hoe kon iets dan aan beide kanten worden vastgemaakt? Ook dat zal ik leren. De kinderen zullen een tijdje met oneven broekspijpen moeten rondlopen, maar die mogen tijdens de lockdown toch nergens op bezoek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden