COLUMNPeter Middendorp

Wat heb ik een hekel aan de mensen die altijd precíés op de 1,5 meter lijn gaan staan

Meer nog dan aan mensen die zich niet aan de maatregelen tegen corona houden of aan degenen die zich overdreven goed aan de regels houden, heb ik een hekel aan mensen die zich exact aan de regels houden. Die, zodra je drie gasten mag uitnodigen, er onmiddellijk drie laten aanrukken. Die niet op 1,40 meter, en ook niet op 1,60 meter, maar op exact anderhalve meter in je gezicht staan zaniken alsof er niets aan de hand is.

In de bestrijding van de pandemie moet de eerste groep als verloren worden beschouwd. Het is de onbereikbare groep, die zich nooit ergens aan houdt, en die door beleids- en modellenmakers al bij voorbaat is afgeschreven. De groep die anderen weleens, als er verder niemand bij is, vertwijfeld laat uitroepen: ‘Waarom moeten de slimmen toch altijd de klappen opvangen van de domme?’

Voor een deel kunnen ze er niets aan doen. Als je bent omringd door stomme lui ga je zelf ook stom doen. De mens is een spreeuw, hij oriënteert zich op een paar nabije soortgenoten en kopieert hun gedrag. Daardoor dragen ze de ene week geen mondkapje in de supermarkt en de andere week wel om precies dezelfde, ontbrekende reden.

Zelf behoor ik tot de voorzorggroep, uit angst en overtuiging. De mensen die extra maatregelen nemen en die aan zichzelf als ‘verantwoordelijkheid’ proberen te verkopen. In deze bangeriken verzamelt zich vanzelfsprekend de meeste ergernis over anderen. Angst, irritatie, teleurstelling en jaloezie – er vloeien hier veel emoties samen tot algauw een halve fobie, die zich voorlopig nog uitsluitend tegen mensen richt, maar waarvoor op termijn ook straten, pleinen en parken onveilig zullen zijn.

De derde groep, de grootste, is de meest hatelijke. Deze mensen trekken zich geen reet aan van anderen tot het moment dat ze erop gepakt kunnen worden. Het zijn de mensen die, als je dertig personen bijeen mag laten komen, er dertig bijeen laten komen, ook al hebben ze niets te vieren, zodat ze, als alles uit de klauwen loopt, zoals nu, gewoon kunnen zeggen: ‘Aan mij heeft het niet gelegen. Ik heb me precies aan de regels gehouden.’

Windvanen zijn het. Profiteurs. Ze eten van twee walletjes. Ze hebben het feest en het schone geweten. In het ene gesprek roepen ze mee dat het leven wel gewoon moet doorgaan, in het volgende hebben ze het over het belang van strikte naleving van de regels.

O, wat heb ik vaak een hekel aan deze mensen. Wat zijn het er veel. In de rij van supermarkt gaan ze altijd precies op de lijn staan, of er met een teentje overheen, zodat je wel de allergrootste zeikerd van de hele wereld moet zijn om daar iets van te zeggen, en je ze eigenlijk alleen maar de kans geeft je als zodanig aan te spreken: ‘Ik. Sta. Toch. Op. De. Lijn!’

En iedereen je met onverholen afkeer aankijkt. Freaks zijn het. Maniakken. De meesten doen het expres.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden