Column Thomas van Luyn

Wat een toeval: ik en Ivo Niehe, in Valencia, in hetzelfde straatje

'Of all the gin joints in all the towns in all the world, she walks into mine', verzucht Humphrey Bogart in Casablanca wanneer Ingrid Bergman binnenkomt. Want hoe groot is de kans dat de vrouw die je in Parijs zó hard heeft gedumpt dat je helemaal naar Marokko bent verhuisd om jezelf te verdrinken in je eigen bar, diezelfde bar toevallig binnenstapt? Nou, best wel groot, want de wereld blijkt steeds weer spectaculair klein.

In een straatje in Valencia kwam ik bijvoorbeeld Ivo Niehe tegen. Geen Ingrid Bergman, maar toch. Hij liep mijn kant op, ik de zijne. Ik knikte en bingo, hij knikte terug. Die kans moet toch ook heel klein zijn. Ik en Ivo Niehe, in Valencia, in hetzelfde straatje. En dat hij dan terugknikt. Misschien wel net zo klein als bij het inchecken in de rij staan achter Rob de Nijs, want dat stond ik ook een keer. Hoewel, vliegtuigen en -velden tellen eigenlijk niet, want het is moeilijk een vlucht te pakken zonder BN'er. Wie bijvoorbeeld naar de Antillen vliegt, zal moeite hebben om aan boord een Onbekende Nederlander te spotten.

Op het land zijn de kansen op een toevallige ontmoeting een stuk kleiner, omdat daar nu eenmaal meer ruimte is om iemand mis te lopen. Oké, Valencia is een klein stadje, maar Mumbai is gigantisch. Toch liep ik daar in een restaurant tegen een oude vriend aan. Er wonen daar 13 miljoen inwoners en het is niet alsof er maar één restaurant is. De statistici onder u zullen mij voorhouden dat ik dit wonder moet afzetten tegenover de miljoenen keren dat ik niet een vriend tegenkwam, maar zo kan ik het ook. Een wonder is een wonder. In India gebeuren die overigens de hele tijd, dat dan weer wel.

In Frankrijk (groter dan Valencia, kleiner dan India) kwam ik Youp van 't Hek tegen. In een vreselijk obscuur tentje, in een toeristenvrije zone. Hem durfde ik, in tegenstelling tot Ivo Niehe, wél aan te spreken, omdat ik wist dat hij nooit te beroerd is voor een praatje (een geweldige eigenschap, ik ben daar bijna altijd te beroerd voor). Dat had ik met Ivo Niehe ook moeten doen. Geen idéé wat voor knakker het eigenlijk is. Misschien kun je wel onwijs met hem lachen. Ja, je weet het niet. Dan zou ik nu, wanneer iemand hem iets onaardigs over hem zegt, kunnen tegenwerpen: 'Nou, zo ken ik hem anders niet hoor. Ik ben een nachtje met hem doorgezakt: geláchen dat we hebben!' Of hij had zijn broek laten zakken en me geswaffeld en dan had ik tenminste een verhaal gehad. Nu moet u het doen met het toeval. Casablanca is overigens een stoffige hoop beton, waar de romantiek van de gelijknamige film nergens te vinden is, behalve in een restaurantje waarin het filmdecor heel knap is nagebouwd. Door een Amerikaanse ex-diplomaat overigens, want de meeste Casablancanen hebben niet zoveel met die film. Wat dan wél weer toevallig is: in de film heet de pianist natuurlijk Sam, en Ingrid Bergmans karakter (die Sam opdraagt As Time Goes By te spelen) heet Ilsa. En nu komt het: De bedrijfsleider van het nep-Rick's Cafe heet (echt waar) Issam. Ilsa + Sam = Issam. En hij speelt óók piano. Nou u weer.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden