Brieven maandag 7 januari

Wat een schaamteloze miskenning van de ramp en van ons Werelderfgoed, de Wadden

De ingezonden brieven van maandag 7 januari

Het strand van Terschelling Beeld De Vries Media

Meer militairen graag

Gisteren heb ik meegeholpen het strand op Terschelling schoon te maken. Er lag zoveel zooi dat we met tien vrijwilligers in een uur tijd maar 100 meter (bij 5 meter) wisten te klaren.

De kustlijn van onze Waddeneilanden is 111 km. Maar er ligt ook een tweede rij afval tegen de duinen aan en er komt nieuwe vloed die nieuwe rijen afval brengt. Tel uit hoeveel menskracht er hoelang nodig is om deze ecologische ramp te bestrijden. En wat doet het rijk? Het stuurt, let wel, honderd militairen gedurende twee dagen! Wat een schaamteloze miskenning van de ramp en van ons Werelderfgoed, de Wadden.

Er zijn onmiddellijk duizend militairen nodig. Militairen die later met vreugde zullen terugdenken aan hun werk en de ongeëvenaarde schoonheid van de Wadden.

Theo Ruppert-Groenier, Hoorn 

Pronken

In het artikel over de herpositionering van de PvdA heeft Mark Oosterhout van reclamebureau N=5 een prachtige uitspraak (nog een keer herhaald als tussenkop) over het verlangen naar de eindeloze zee. Dat citaat is van Antoin de Saint-Exupéry, de schrijver van De Kleine Prins. Pronken met andermans veren is het kernmetier van de reclameman.

Kees Nederstigt, Hilversum

Thuisblijvers

Het Magazine van afgelopen zaterdag gaat over reizen. Ik mis daarin een bijdrage over thuisblijven, dat is namelijk minstens zo interessant én gelukkigmakend. Landschapskunstenaar Andy Goldsworthy zegt het zo: ‘Verandering wordt het beste ervaren door op één plaats te blijven. Wanneer je reist zie je verschillen, maar geen veranderingen.’

Kees Huis in ’t Veld, Nijeveen

Verademing

Na een heel nummer van het Magazine van afgelopen zaterdag met de meest aparte, bijzondere, exotische en nog nooit gedane reizen naar een ver buitenland becommentarieerd zien worden, is het een verademing om bij de rubriek Uit Eten van Hiske Versprille uit te komen. Zij schrijft dat al die bijzondere lekkere en exotische zaken gewoon in Nederland zijn te vinden: de Bazaar in Beverwijk. Kun je met de trein of de auto naartoe en rijd je mooi langs Schiphol heen. Geweldig.

Hennie Epping, Woerden

De weg kwijt

‘Het voordeel van reizen is dat je jezelf kwijtraakt’ , aldus Ap Dijksterhuis in een interview in het Magazine van 5 januari. Voor Dijksterhuis is het een illusie dat we minder gaan vliegen. Voor het behoud van de wereld is het pure noodzaak.

Hoeveel vliegreizen ga je dit jaar weer maken, Ap? Dan kunnen we daar de klimaatdoelen op laten aanpassen. Anders raak je niet alleen ­jezelf, maar ook de wereld kwijt.

Marianne en Emmy Nellissen, Horst

Koninklijk gebaar

Wij Nederlanders hebben een goede relatie met de koninklijke familie. Wij juichen als we ze zien. We vieren samen feest bij de verjaardag van de koning en andere gelegenheden. Zij krijgen een vorstelijke toelage. Nu zijn zij aan het verhuizen en houden een mooie tekening van Rubens over, waar kennelijk geen plek meer voor is. Wij zouden die tekening graag in Nederland houden en in een of ander museum tentoonstellen. Hoe charmant zou het niet zijn als zij deze tekening aan ons zouden geven in plaats van haar op een veiling te brengen, ver weg. Zie het als iets dat je niet meer nodig hebt, dat je naar de kringloop brengt.

Het zou ongetwijfeld ook de band tussen het koninklijk huis en ons versterken.

Pieter Al, Zutphen

Hallo hallo, hoort u mij?

Niks nieuws onder de zon: bellen met de doden om wat bij te praten. In 1962 was ik een van de Nederlandse dienstplichtige mariniers die naar Nederlands Nieuw-Guinea werden gestuurd om het gebied te verdedigen tegen infiltraties van het Indonesische leger.

Tijdens een meerdaagse patrouille naderden we een Papoeadorp om onze tenten voor overnachting op te slaan. Door de zwaarte van het terrein waren we verlaat en intussen was de duisternis ingevallen. Geen goed idee om dan aan te kloppen bij de dorpsbevolking. Er werd besloten om op een terrein tussen de bush en het dorp te overnachten. We waren bekaf en lieten ons ter plekke vallen om te gaan slapen. Toen het licht werd, ­zagen we dat we op een begraafplaats hadden gebivakkeerd. Uit een van de graven zag ik een dunne liaan verschijnen die als een lijntje richting kampong kronkelde.

Nadat we ons in het dorp hadden geïnstalleerd, herinnerde ik me het lijntje en volgde dat vanaf het graf naar een traditionele woning op palen. Toen ik naar binnen keek, zag ik een oude man op een matje liggen. In zijn hand een leeg conservenblikje met kleine gaatjes, dat verbonden was met het bewuste lijntje. Hij sprak in het blikje alsof het een microfoon was. Zo communiceerde hij met zijn voorouders. Het bleek dat hij dat had afgekeken van Nederlandse mariniers die via een veldradio/telefoon communiceerden.

Henk Hoogink, Doesburg

Compliment

Ben al tientallen jaren trouw lezer van de Volkskrant, zelden reageer ik, maar nu wil ik mijn dank uitspreken aan eenieder die een bijdrage heeft geleverd aan de krant van 5 januari. Een juweel van informatie, actualiteiten, achtergronden en bespiegelingen. Wat een kwaliteit!

Mechtelien Greve, Zoetermeer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden