ColumnSylvia Witteman

Was het nu echt al een halfjaar geleden dat ik mijn moeder voor het laatst had aangeraakt?

Ik ging mijn oude moeder bezoeken in het ziekenhuis, waar zij zojuist was voorzien van een kakelverse heup. Ik had een rode roos bij me, in een leeg bierflesje van het merk Corona. Mijn kinderen drinken dat bier graag met een partje limoen in de flessenhals (in míjn jeugd moesten we het doen met... nee, niet zeuren) dus die limoen moest ik er eerst uit pulken, met behulp van een fonduevorkje. Duizenden fruitvliegjes verhuisden inschikkelijk naar een overrijpe banaan op de keukentafel.

Naast mijn moeders bed bleek al een vaas vol rode rozen te staan, meegebracht door mijn broer. Vaas boven baas, maar híj had zijn rozen dan weer niet schuin afgesneden. Man en vrouw zijn, volkomen terecht, voor de wet gelijk, maar bij het genetisch pakket voor mannen wordt ‘bloemen schuin afsnijden’ nu eenmaal niet verstrekt.

Mijn moeder, intussen, raakte bevangen door een stijgende onrust. Ze kon haar kam nergens vinden. Ik ook niet, bleek na lang zoeken in alle kastjes en tasjes. Geen nood, elders in het ziekenhuis bevond zich een winkeltje met ‘geschenken en toiletartikelen’. Ik bezwoer mijn moeder dat geld geen rol speelde en toog erheen.

Op de liftdeuren in de hal stond met koeienletters ‘Maximaal 2 personen. Ons zorgpersoneel gaat altijd voor’. De eerste lift die openging stond stampvol mensen, onder wie 3 verpleegkundigen en één man met een scheurende hoest. Niemand droeg een mondmasker. ‘U kunt nog wel mee, hoor!’, riep een van de verpleegkundigen vriendelijk. Ik ging toch maar met de trap.

De mevrouw in het winkeltje trok de ene la na de andere voor me open, maar die bleken stuk voor stuk louter kerstversiering te bevatten. Sorry, de kammetjes waren uitverkocht ‘door corona’. Terwijl ik piekerde over het verband tussen kammetjes en corona liep ik terug naar mijn moeder. Naast haar bed stond een Mesopotamisch prinsesje glimlachend op te sommen waar ze allemaal uit mocht kiezen voor het avondeten. Vier verschillende gerechten! En ik maar meesmuilend denken dat men in zo’n ziekenhuis elke dag een natte schnitzel kreeg met puree uit een tube!

Terwijl ik me stond te schamen, koos mijn moeder voor ‘tagliatelle met pesto en vegetarische kip’. ‘Maar ik eet het niet op, hoor’, zei ze er grimmig bij. That’s the spirit! Het kammetje was inmiddels tóch opgedoken, uit een brillenkoker. Voorzichtig, met ingehouden adem, kamde ik haar broze haar. Was het nu echt al een halfjaar geleden dat ik mijn moeder voor het laatst had aangeraakt?

Ik dacht aan de fascinerende linguïstische hersenkraker ‘Time flies like an arrow. Fruit flies like a banana’. Die leek me te lastig voor mijn moeder.

Tóch al, maar nu helemaal. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden