ColumnPeter de Waard

Was één zorgbeleid beter geweest voor EU-economie?

Tot 1971 had Nederland niet eens een aparte minister van Volksgezondheid. De portefeuille was onderdeel van de minister van Sociale Zaken. De allereerste minister van Volksgezondheid in Nederland heette Louis Stuyt – een naam die zelfs bij de briljantste kandidaat van Twee voor Twaalf geen lichtje zal doen branden.

En ook daarna bleef het een departement waar een politicus zich niet echt kon profileren. Eelco Brinkman was minister van Volksgezondheid in de kabinetten Lubbers, maar hij werd bekender van cultuur en mediazaken – of van zijn poging het Openluchtmuseum in Arnhem te sluiten. Toen hij als kroonprins door mand viel, was hij als minister van Volksgezondheid zo onbekend dat hij na zijn afscheid probleemloos commissaris kon worden bij tabaksfabrikant Philip Morris.

Dankzij Els Borst en Edith Schippers is de functie opgewaardeerd. En nu zijn er zelfs twee nodig die zich in de handen moeten hebben gewreven over de media-aandacht die ze door pandemie ten deel viel.

Maar de eerste moest al gauw vanwege oververmoeidheid aftreden. En de tweede in de persoon van Hugo de Jonge is inmiddels zo neergesabeld dat hij niet alleen het lijsttrekkerschap moest opgeven maar nu nationale zondebok is.

De Jonge kan zich troosten dat hij niet de enige is. In Duitsland kreeg CDU-minister Jens Spahn van Volksgezondheid deze week de wind van voren van zijn SPD-collega minister Olaf Scholz van Financiën vanwege diens haperende inentingsprogramma. De Belgische minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke is kop van Jut sinds hij maandag in een soort Belgisch Nieuwsuur zijn beleid niet goed wist te verdedigen.

De Franse minister van Volksgezondheid Olivier Véran wordt verweten ‘het land te hebben vernederd’ doordat de vaccinaties in slakkengang verlopen. De Britten waren het snelst met inenten, maar het laatst met de lockdown. Inmiddels leven zij in de grootste puinhoop van Europa met de ingrijpendste lockdown en de diepste recessie. En de Zweedse minister van Volksgezondheid Lena Hallengren zwalkt inmiddels ook al lang: de horeca is nog open, maar moet om 22.30 uur elke avond dicht.

De Jonge is kortom niet eens het slechtste jongetje van de politieke zorgklas. Het is in Europa een grote verzameling van kneuzen die met uitsluitend onvoldoendes op het rapport zijn aangewezen op speciaal onderwijs. Elke avond worden ze gefileerd in de media, want elk land heeft een Diederik Gommers.

Misschien had de EU er beter aan gedaan in plaats van het landbouwbeleid het zorgbeleid te integreren. Dan was er nooit een minister in Den Haag nodig geweest en zou er in een pandemie een uniform Europees beleid zijn gevoerd, waarbij landen in dezelfde unie zich niet compleet van elkaar hadden hoeven te isoleren. Dat had veel economische schade voorkomen.

En de politieke zondebok had lekker in Brussel gezeten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden