Recensie Warwick in Carré

Warwick zingt met verrukkelijke souplesse, maar maakt de verkeerde keuzes om er een onvergetelijke avond van te maken (drie sterren)

Dionne Warwick (77) zingt nog met de verrukkelijke souplesse die haar beroemd maakte. Maar wat jammer dat ze haar mooiste werk in medleys stopt. Dat zoon David en kleindochter Cheyenne een stukje meezingen is ook geen goed idee. 

Dionne Warwick in Carré, Amsterdam Beeld Paul Barendregt

Als Warwick woensdagavond het podium van het Koninklijke Theater Carré op wandelt, duurt het even voordat ze haar eerste liedje inzet. Ze nestelt zich op een barkruk, waar ze gedurende het merendeel van het concert op blijft zitten, en begint een beetje onsamenhangend tegen de volle zaal te kletsen. Dat ze al sinds 1962 optreedt en nog altijd veel plezier heeft. Wij ook, hoopt ze.

Is ze dronken of zijn het de zenuwen? Misschien is dit gewoon haar manier om in de juiste stemming te komen. De pianist van haar vijfkoppige band stopt na een minuut of vijf gebabbel met zijn begeleidende gepingel. Dan tikt drummer David Elliott, Warwicks zoon, af voor het eerste nummer, Don’t Make Me Over. Destijds, 56 jaar geleden, haar eerste hit.

Warwicks stem is iets lager geworden, maar ze zingt nog altijd met de verrukkelijke souplesse die haar voor het Amerikaanse songschrijvers-duo Burt Bacharach en Hal David de perfecte vertolker van hun liedjes maakte.

De band (twee slagwerkers, twee toetsenisten en een bassist) speelt keurig.  Niet hard of opdringerig, maar helaas ook zonder de glans van een echt orkest. Al na een minuutje schakelt Warwick om naar een nieuwe song, en laat dat nu net haar mooiste Bacharach / David-vertolking zijn: Walk On By.

Het is onbegrijpelijk dat twee van haar mooiste liedjes meteen aan het begin van het concert in medley-vorm worden geperst. En dat zal Warwick blijven doen.

Doodzonde, want als ze een lied als Anyone Who Had A Heart wel integraal zingt, klopt het allemaal. Dan staat er een fantastische zangeres die volledig opgaat de verfijnde, warme en toch niet behaagzieke wereld van Burt Bacharach.

Wonderschoon is ook het door een bossanova-beat gedreven Do You Know The Way To San Jose. Maar dan volgt er weer een medley waarin This Girl’s In Love With You en Make It Easy On Yourself worden gepropt.

Het zijn stuk voor stuk briljante, tijdloos gebleken liedjes. Waarom Warwick de indruk wekt dat ze zich zo snel mogelijk van het beste deel van haar oeuvre wil ontdoen, blijft dan ook een raadsel. Een compleet gezongen The Look Of Love of (They Long To Be) Close To You, het zit er niet in. Naarmate de avond vordert, verdwijnen Bacharach en David naar de achtergrond, ten faveure van het latere, net iets mindere werk van Barry Manilow en The Bee Gees.

Er is niets mis met Heartbreaker of het verrassend intiem gehouden 99 Miles From L.A., maar een klassieker als Windows Of The World doen ze niet vergeten.

En of het nu zo’n goed idee is om zoonlief, drummer David Elliott een stukje uit I Say A Little Prayer te laten zingen? Warwick is kennelijk zo trots op haar familie dat ook Elliotts dochter Cheyenne tegen het slot van de ruim twee uur durende show ten tonele wordt geroepen. Ze mag tijdens Love Will Find A Way in de huid van Warwicks nicht Whitney Houston kruipen, wat ze best aardig doet, maar het laatste stukje is betovering is nu wel verdwenen.

Nog even meezingen met What The World Needs Now Is Love en meedeinen op That’s What Friends Are For en we staan weer buiten. Wetende dat Warwick veel moois op haar repertoire heeft, maar net de verkeerde keuzes maakte om er een onvergetelijke avond van te maken.

Dionne Warwick
Koninklijk Theater Carré, Amsterdam
26/9
drie sterren

Bacharach & David
Tussen 1962 en 1971 was Dionne Warwick de ideale vertolker van het werk van componist Burt Bacharach en tekstschrijver Hal David. Bacharach had haar ontdekt in het zangkoortje waarin ook haar tante en de latere moeder van Whitney, Cissy Houston zong.

Warwick bleek precies dat juiste delicate gevoel in haar voordracht te brengen dat de meticuleuze, verfijnde composities nodig hadden.

Dusty Springfield (I Just Don’t Know What To Do With Myself) en Aretha Franklin (I Say A Little Prayer) hadden grotere hits met enkele Bacharach/David liedjes. En al was dat in beide gevallen terecht, het bleven uitzonderingen. Dat dit repertoire decennialang tijdloos is blijven klinken, is te danken aan Dionne Warwick. Eeuwig zonde dat in 1972 de wegen scheidden. Bacharach heeft nog veel moois gecomponeerd, voor talloze vocalisten. Maar beter dan Warwick voelde niemand zijn werk aan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden