Column Thomas van Luyn

Wad

Thomas van Luyn Beeld Robin de Puy

Ik liep met mijn zoontje over de Terschellingse leegte, onderweg van niks naar nergens. Ongevraagd zei hij ineens: 'Het lijkt hier op de dood.' Echt waar. Nu weet ik niet hoe de dood eruitziet, maar een kale zandvlakte lijkt me een goede gok. Zelf ben ik inmiddels oud en overspannen genoeg om 'even niks' te waarderen, maar kinderen staan nog in contact met de natuur. En de natuur zei: zoek dekking. Ik probeerde hem te wijzen op de wolken en de zee en zo, maar niks kon verhullen dat het nog drie kwartier lopen was door brandende zon en brullende wind eer we bij een plek zouden komen waar leven was. Leven als in: mensen, cola en stripboeken.

We waren er voor een strandvakantie, maar Terschelling bleek een eiland zonder stranden. Zelf denken ze juist dat ze heel veel strand hebben en ik heb hart niet ze te corrigeren, want het zijn lieve mensen daar, beleefd en belezen. Maar geen strand te bekennen. Een strand is gewoon een meter of zeventig zacht, mul zand, aan de ene kant begrensd door de zee, aan de andere door een rij strandtenten. Dat weet iedereen. En palmbomen om het af te maken. Als ze er niet willen groeien, moet je er een paar in potten plempen. En dan mogen ze best van plastic zijn. Strandtent, potpalmen en strandstoelen - dat is een strand.

Wat Terschelling dus wel heeft, is die enorme zandvlakte. Kilometers en kilometers aan troosteloze leegte. Geen handdoekjes, parasolletjes, windschermpjes of andere dingen die het leven draaglijk maken. Dat heet 'ongerept', maar dat is gewoon een aardig woord voor onherbergzaam. Dat kun je mooi vinden, als je van zandvlaktes houdt. Dat doet de mens normaal gesproken niet, die wil geborgenheid. Er is echter zó veel leven en gezelligheid in de wereld tegenwoordig, dat eenzaamheid soms een welkome afwisseling kan zijn.

En dan is Terschelling nog één van de toeristischer eilanden. Ik ben ook een keer gevraagd om op Rottumerplaat te verblijven, dat is helemaal somberheid geblazen. Ik was uitgenodigd om het experiment van Jan Wolkers en Godfried Bomans over te doen. Dat experiment bestond uit naar Rottumerplaat gebracht worden om daar langzaam gek te worden van eenzaamheid, en dan kijken hoe dat bevalt. Wolkers beviel dat uitstekend. Die kon naar een dode meeuw kijken en uit zijn plaat gaan. Bomans werd zowat psychotisch. Ik ben meer als Bomans (die ik dan ook de betere schrijver vind) dus ik zei vriendelijk nee.

Overzichtelijk als Terschelling is, is het nog steeds een verrassend pittige fietstocht om van het ene dorp naar het andere te komen. Nog iets waarvan ik mijn zoon moest voorliegen dat het leuk is. Ik wil niet dat hij zo'n stadsmietje wordt als ik, maar als ik er ooit terugkeer, neem ik gewoon de auto. Dat doet iedereen die in Terschelling woont ook. (In Terschelling zeggen ze OP Terschelling, net als in Urk en in Marken). Alleen toeristen vinden het leuk om urenlang duin op, duin af te trappen.

Het was er mooi, op Terschelling. Het zonnetje scheen, het bier was lekker en ons hotel was geweldig. Het had een zwembad. Met neppalmen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden