Wachten is goed in Libanon

Straks heeft Syrië de Golan-hoogte terug, denkt Abdelkader Benali, op bezoek in het Midden-Oosten. Een paar jaar lijkt hier niet te tellen.

De Libanezen kletsen wat af deze week. De kranten staan vol met conferentieverslagen, interviews en beraadslagingen. De net door Israel vrijgelaten Samir Qantar die de afgelopen dertig jaar tussen tralies verbleef, haalt zijn hart op aan het toegestroomde bezoek bij hem in de bergen van de Shouf.

Hij heeft geen mensen vermoord maar slachtoffers gemaakt in een langlopend conflict. Zijn aanval was een poging om een oplossing in de zaak te brengen. “Dit conflict is een zero-sum game,” zei hij tegen een Israelische journaliste die hem in de cel bezocht.

Het was zijn eerste gesprek met een Joodse vrouw. Zij confronteerde hem met zijn aanslag. Een vierjarig meisje verloor daarbij het leven. “Zolang jullie niet bereid zijn offers te brengen, zal dit conflict blijven duren.” Vierjarige meisjes genoeg.

Een conflict los je niet op, zo krijg je het gevoel hier, maar het lost zichzelf op een gegeven moment op. Wie maar lang genoeg aan de loop van de rivier durft te wachten, ziet op een dag zijn ergste vijand voorbij stromen.

Robert Fisk, oorlogscorrespondent voor de Independent schrijft in zijn column, dat de grote kracht van Syrie haar geduld is. Wachten kan ze als de beste. Je begrijpt wel waarom wanneer je hier rondloopt. Vanuit deze regio gezien, schrijvend vanuit Damascus, vervaagt het idee van de historische tijd. Deze stad bestaat al zesduizend jaar. Een paar jaar meer of minder is dan niet veel meer. Als het goed is heeft dit land binnen twee jaar de Golan-hoogvlakte weer terug.


As-Safir, een Libanese krant, bericht over het maximale effect dat een militair overwicht kan hebben in deze regio. Niet veel, concludeert de analist, want de gevangenenruil heeft laten zien dat er een grens is aan elke militaire kracht wanneer deze zich geconfronteerd ziet met een guerrilla-leger zoals dat van de Hezbollah. De analist voorspelt de terugkeer van de gerichte aanslagen door speciale commando’s. Echte oorlog is handwerk.


Aan meer dan 1200 mensen kostte de Libanon-oorlog het leven. De materiele schade is nog altijd te zien. Hezbollah wil nu met alles en iedereen in de regering praten over hoe het land te besturen. Ze zijn dolgelukkig met het resultaat verkregen uit hun oorlog. Gevangen die wellicht ook via de diplomatieke weg zouden zijn geruild. Maar dat maakt voor nu niets uit.


Midden in de nacht kreeg ik een telefoontje. Een Arabische stem met Israelisch accent vertelde me dat ik me niets moest laten wijsmaken door Hezbollah. Die gevangen waren een kat in de zak. Ik hing op. De volgende dag hoorde ik dat ik niet de enige was geweest die dit inzicht te horen had gekregen. Maar om tot die wijsheid te geraken hoefde ze niet gebeld te worden. Zelfstandig nadenken deed het werk wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden