Column

Wacht eens even, nu ging ze te ver

Na een nacht van boze dromen was ik wakker geworden met een gemene verkoudheid. Omdat er niemand thuis was om overdreven tegen te hoesten, ging ik de straat op om neusspray, sinaasappelen en andere zelfzorgmiddelen in te slaan.

Sylvia Witteman
Karl Marx' monument in Chemnitz. Beeld ap
Karl Marx' monument in Chemnitz.Beeld ap

Buiten was het koud en nat. Terwijl ik me rillend voortspoedde, kreeg ik twee jonge vrouwen op het netvlies, meisjes eigenlijk nog, maar reeds voorzien van de gedesillusioneerde gelaatstrekken die bij de gemiddelde Nederlandse vrouw pas op latere leeftijd postvatten.

Een van de meisjes droeg een schoudertas met het opschrift ' Korl-Morx-stodt', wat enig licht op de zaak wierp. De Oost-Duitse stad Chemnitz werd kort na stichting van de DDR voorzien van een angstaanjagende, vele meters hoge plastiek van Marx' boze boskabouterskop en volledigheidshalve omgedoopt in 'Karl-Marx-Stadt' . Omdat de Chemnitzers alle a's als o's uitspreken ontstond al gauw de uiterst flauwe grap 'welke DDR-stad heeft drie o's in de naam? Korl-Morx-stodt!' Intussen bleven de Chemnitzers zelf hun stad gewoon 'Chems' noemen, logisch ook, stel dat ze bijvoorbeeld Almelo ooit van staatswege omdopen in 'Wildersstad' of 'Rutterdam', dan krijg je ook niemand mee.

Die meisjes kwamen dus waarschijnlijk uit Chemnitz, wat meteen ook hun tobberige Oostbloktrekken verklaarde. Ze waren een jaar of 20, dus ruimschoots van ná de Duitse hereniging. Die tas was waarschijnlijk bedoeld als ironische post-Mauer-geuzennaam.

'Dat Van Goghmuseum vond ik behoorlijk lelijk' ('ganz schön hässlich') zei de meid met de tas. 'Het gebouw dan. De schilderijen gáán wel.' Ze had kort, blauwzwart geverfd haar dat haar nóg bleker maakte dan ze toch al was. Inderdaad paste haar accent bij die tas.

De andere meid, kroezig blond met een donkere uitgroei bij de kruin, meende; 'nou ja, eigenlijk kon die vent ('der Typ') helemáál niet schilderen. . .' dit op een toon alsof ze er zelf heel goed in was. Nou ja, wie weet? Trouwens, dat gebouw is inderdaad lelijk, en of Van Gogh kon schilderen, ach, je moet ervan houden.

'Ik vind trouwens dat hele Amsterdam nogal tegenvallen', hernam de zwartgeverfde. Wacht eens even, nu ging ze te ver. Ik gaf een bestraffend kuchje ten beste, maar omdat ik echt nogal ziek was, ontaardde het in een scheurende hoestbui waarbij de tranen me over de wangen biggelden. De meisjes stoven opzij en keken verschrikt naar mijn hulpeloos voorovergebogen, blaffende gestalte.

'Are you okay?', piepte de blonde. Met bezwerende handwuivingen stelde ik haar gerust. 'Donder toch op naar Korl-Morx-stodt, stomme Ossidoos' had ik eigenlijk willen zeggen, maar daar kwam het gelukkig niet van.

Ik hoestte.

Reageren?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden