Waarom zou religie heiliger - of onschuldiger - zijn dan sport?

Ik vind het zielig voor Manal. Ze is pas elf, maar van haar moeder mag ze een maand lang niet eten en niet drinken. Behalve 's nachts, als kinderen gewoonlijk slapen. Van Manal hoeft het niet zo, die hele ramadan. Haar zusje Amaral (10) ontspringt de dans nog een jaartje, maar voor Manal is de tijd nu echt gekomen, vindt haar moeder. En dan moet ze ook nog mee op gezinsuitje. Met de auto. Op zaterdag. Bij dertig graden.

Het verhaal over Manal dat gisteren in de Volkskrant stond, was mooi en totaal niet veroordelend. Fatima lijkt mij een goede, lieve moeder, Manal en Amaral zijn leuke, volstrekt normale kinderen. En voor wie niet gelooft dat ze perfect geïntegreerd zijn: het gezinsuitje op de eerste dag van de ramadan ging naar Giethoorn, een plek waar zelfs bepaalde oerhollandse columnisten nog nooit zijn geweest.

En toch heeft het iets geks. Het is dus een bloedhete dag en Manal krijgt niks te eten of te drinken. Ze zegt dat ze gaat flauwvallen. 'Als je echt bijna flauwvalt, krijg je eten', antwoordt Fatima. Zover is het blijkbaar nog niet, want daarna klaagt Manal over buikpijn. 'Probeer het nog een paar uurtjes', zegt haar moeder, 'dan kijken we verder.' Als Manal ten slotte zegt dat het echt niet meer gaat, krijgt ze gelukkig een stuk pizza. 'Ik ben een slechte moslima', verzucht haar moeder. Zelf lijkt ze een paar uur later vanwege de hitte bijna te bezwijken achter het stuur van de auto.

In het Algemeen Dagblad stond vorige week een handleiding met 'do's en don'ts' voor onwetende Hollanders die te maken krijgen met vastende collega's. Je hoeft je koffie niet op de gang te drinken, maar sla de vastende moslim wel graag stilletjes over als je een rondje gaat halen. Iemand een fijne ramadan wensen wordt altijd gewaardeerd, en denk erom dat je nooit een ramadan-challenge weigert: dan vraagt een moslim jou om één dagje mee te vasten, waarna hij als 'tegenprestatie' geld overmaakt aan een goed doel.

Lieve, dappere pogingen van beide kranten om de lezer te laten zien dat moslims ook gewoon mensen zijn, zelfs wanneer ze een tijdje niet eten. En dat we daar heel normaal over kunnen doen. Maar intussen wordt er qua opvoeding dus iets genormaliseerd wat in Nederland gewoonlijk - terecht - taboe is. Uitdroging en buikpijn van de honger klinken misschien leuk en romantisch, maar het is wel gevaarlijk en pijnlijk. En dat bij kinderen, urenlang, omdat de ouders dat willen. En waarom? Traditie. Religie. Omdat het zo hoort. Stukje bewustwording bij een elfjarige. Misschien ben ik overdreven geobsedeerd door voedsel, maar zelf krijg ik liever een maand lang elke dag een corrigerende tik dan dat ik overdag niks mag eten. Maar corrigerende tikken, dat kan natuurlijk écht niet meer in 2017.

Je moet niet over alles zeiken en het heeft iets moois om niet onnodig over anderen te oordelen, maar zelfs over iets onschuldigs als sport wordt keiharde journalistiek bedreven. Tom Dumoulin wint de Giro, en wordt getrakteerd op drie kritische stukken: over doping, tactische fouten en hoe weinig de Giro voorstelt vergeleken bij de Tour. Allemaal terecht, want als iets belangrijk genoeg is om over te schrijven, is het belangrijk genoeg om dat scherp en kritisch te doen. Maar waarom zou religie heiliger - of onschuldiger - zijn dan sport?

Bij gedwongen huwelijken, ook zo'n grappige traditie, dáár trekken we de grens. Althans: de gemeente Rotterdam heeft een campagne voor keuzevrijheid gelanceerd met posters waarop een meisje met hoofddoek een westers ogende jongen zoent. Ietwat betuttelend, maar toch een mooi initiatief - al is voorlopig het meest zichtbare effect dat mensen zich in de meest krankzinnige bochten wringen om er hypocrisie en racisme in te ontdekken; twee erfzonden waar de autochtoon, hoe goedbedoelend ook, vermoedelijk nooit meer vanaf zal komen. En ja, de ramadan is van een andere categorie dan gedwongen partnerkeuze, maar zou de keuze om te vasten niet ook - zeker bij kinderen - in volstrekte vrijheid moeten worden gemaakt?

'Morgen gaat het me wel lukken', zegt de kleine Manal, terug uit Giethoorn, na de nachtelijke maaltijd. Voilà, nu wil ze het zelf. Missie geslaagd. Ik hoop maar dat ze de komende maand niet al te veel buikpijn meer hoeft te hebben.