Opinie Lezersbrieven

Waarom zou je een auto laten beslissen over leven en dood?

De ingezonden lezersbrieven van vrijdag 5 oktober.

Hans Holbein de Jongere, De ambassadeurs (1533). Beeld National Gallery, Londen

Brief van de dag: zelfrijdende rampspoed

Laatst trapte ik tijdens een autorit vol op de rem voor een op de weg liggende zwarte poedel. De auto schoot nog een paar meter door en ineens bleek het veronderstelde dier uit een aantal paardenvijgen te bestaan.

Zoiets was me al eerder overkomen – zonder noodstop – toen ik in het halfduister een pony meende te zien die op het punt stond de weg over te steken. Een carnavalsvereniging had in de berm kartonnen borden geplaatst die afzonderlijk niets voorstelden, maar tezamen, vanuit het perspectief van een naderende auto, het bewuste dier vormden.

Een prachtig voorbeeld van anamorfose, zoals je die ook aantreft op Holbeins schilderij De ambassadeurs, waarop een ogenschijnlijk vormeloze veeg vanuit een bepaalde kijkhoek een menselijke schedel laat zien.

Ik vraag me af: hoe moet dat straks met kunstmatige intelligentie (AI) van zelfrijdende auto’s? We moeten nog maar afwachten of die zo’n anamorfose kan onderscheiden van een levend wezen.

Je zou AI-systemen kunnen voeden met talloze voorbeelden. Maar waarom zou je een auto laten beslissen over leven en dood als die mogelijk een levend wezen voor een anamorfose zou aanzien en dus maar besluit door te rijden?

A. Veenstra, Assen 

Brabants Landschap

Het beekdallandschap van de Dommel is Brabants Landschap op z’n best. De pretentieuze titel voor dit gebied, Het Groene Woud, begint eindelijk zijn naam waar te maken. Caspar Janssen schrijft er mooie verhalen over (V, 2 en 3 oktober). Ik zou het niet beter kunnen. Caspar, hartelijk dank voor die mooie wandelrubriek.

Brabant is niet alleen varkensstank en geitenkoorts. Het kleinschalige boerenland met mooie dorpen als Liempde overheerst nog steeds. Tenminste, als je gewoon gaat wandelen.

Liesbeth Witteveen, Vught

Joezmeski en Den Doolaard

‘A. den Doolaard is een volksheld in Macedonië’, schrijft A. Roling (Geachte redactie, 2 oktober). Dat is zeker waar en gaat ver. In Ohrid houdt bijvoorbeeld de sympathieke schrijver en fotograaf Misjo Joezmeski zelfs een klein museum voor hem in stand. Foto’s van het leven van Den Doolaard sieren de muren en tegen de achterwand staat een boekenkast gevuld met eerste drukken en vertalingen van het werk van zijn hand. Zelfs het Liber Amicorum dat werd samengesteld door zijn vrienden – onder meer Victor E. van Vriesland, Adriaan Roland Holst en Anthonie Donker – en geschonken door zijn dochter Branda, is er te vinden. Een standbeeld en een naar hem genoemd plein maken het eerbetoon in Ohrid compleet. Het zou de Nederlandse minister van Cultuur beslist sieren eens wat subsidie voor het sympathieke eerbetoon van Joezmeski beschikbaar te stellen.

A. Bos, Amsterdam

Zenuwenjazz

Thomas van Luyn schrijft in zijn column ‘Vuistregel’ (Magazine, 22 september) dat er in de jazz twee soorten bestaan: snoezel- en zenuwenjazz. Van deze laatste soort beweert hij: ‘Mensen met brillen vonden het geweldig, de rest van de wereld haakte af’. Mijn motto bij het luisteren naar deze muziek is ook altijd geweest: music for the happy few. En ik draag inderdaad een bril.

Tom Frohwein, ’s-Gravenzande

Techneut

Als techneut doet het mij pijn om over één kam geschoren te worden met Alexander Klöpping, wiens divagedrag Daniela Hooghiemstra terecht op de hak neemt (O&D, 1 oktober). De meeste ingenieurs die ik ken, hebben een broertje dood aan die gladde start-up-types.

Camiel van Altenborg, Nijmegen, ingenieur energietechniek

Werelddierendag

Heb veel mensen in mijn omgeving zover gekregen geen vlees te eten vandaag. En wat doet de Volkskrant op Dierendag: een dijk van een vleesrecept in de krant zetten. Jammer!

L.A. van der HamRotterdam

Wij zijn als de fruitvlieg

Wat een goed stukje van Gert Klein (‘Leven van fruitvlieg zinvol?’, Geachte redactie, 27 september). Een mens is niet belangrijk op aarde, en zeker niet daarbuiten. Of iets wel of geen zin heeft, is iets anders. Daar kan niemand een stellig antwoord op geven. Want net zoals de fruitvlieg hoogstwaarschijnlijk niet kan begrijpen wat wij wel denken te begrijpen, zien, voelen en horen, is het aannemelijk dat wij als mensheid ook beperkt zijn met onze zintuigen. Wij zouden als een soort fruitvlieg gezien kunnen worden door iets dat we niet kunnen waarnemen en dus ook niet begrijpen. Het zou wel heel arrogant zijn en getuigen van een gemis aan inbeeldingsvermogen om te denken dat wij helemaal bovenaan staan. Er is niets zeker. Maar het enige dat wel 100 procent zeker is, is dat het allemaal anders in elkaar zit dan wij denken en kunnen bevatten.

Dat is ook redelijk geruststellend.

Pal van RootselaarSoest

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.