Gastcolumn

Waarom willen volwassenen zich graag kind voelen?

Gastcolumn Natascha van Weezel

Wie kent het niet? Van die druilerige zondagen waarop je met vriendlief naar Ikea gaat om nieuwe kasten te kopen. In de lange gangen van het magazijn hebben jullie al woorden over de kleur en hoogte. Om het gemoed te temperen neem je hem mee naar het restaurant om Köttbullar te eten met Blåbår Tårta toe.

Een kussengevecht in Den Haag Beeld anp

Voordat je het blauw-gele pand verlaat werp je nog een laatste blik op Småland, waar kinderen vrolijk in het ballenbad rondkruipen. Het wagentje rammelt en je moet snel naar huis om de nieuwe aankopen in elkaar te zetten, terwijl je al aan ziet komen dat er een nieuwe ruzie op komst is over bouten en moeren die niet in elkaar lijken te passen.

Dat moet leuker kunnen, dacht de Vlaamse Elise De Rijck vorige zomer. Op haar 'bucketlist' stond dat ze vóór haar dertigste verjaardag verstoppertje wilde spelen in het Zweedse woonparadijs. Ze nodigde via Facebook een aantal vrienden uit, maar vergat er een privé-evenement van te maken en binnen de kortste keren hadden zich 13 duizend deelnemers aangemeld. Ikea in Wilrijk zag wel wat in de ludieke actie en besloot de eerste vijfhonderd bezoekers toe te laten.

Het was slechts een kwestie van tijd voordat men ook in Nederland werd opgeroepen om en masse onder de lakens van Årviksands boxsprings te duiken, in Dombås garderobekasten te schuilen of zich in Askholmen Plantenbakken te proppen. Buutvrij of niet, er bleek een grote behoefte te bestaan aan het alom bekende kinderspel. Er werden evenementen georganiseerd door het hele land: van Amsterdam (20.000 aanmeldingen) via Utrecht (13.000 gegadigden) tot Eindhoven (18.000 aspirant verstoppers).

Helaas stak het woonwalhalla er een stokje voor. Volgens de winkelketen zijn hun zaken bedoeld om klanten een rustige en fijne winkelervaring te bieden en daar draagt verstoppertje spelen niet aan bij. Woordvoerster Martina Smedberg verklaarde: 'We zorgen ervoor dat de mensen veilig zijn in onze winkels, maar dat wordt moeilijk als we niet eens weten waar die mensen zijn.' Waarschijnlijk wordt deze bezorgdheid gevoed door Project X, dat in 2012 het Groningse Haren een nacht lang in de ban hield.

Bij mij rees meteen de vraag waarom er onder (jong)volwassenen de behoefte bestaat zich weer kind te voelen en dit zo duidelijk uit te dragen. De verstoppertjeshype is niet het enige voorbeeld. Afgelopen weekend hadden 21-plussers de keuze uit een R. Kelly dag (u weet wel, die man die in 1997 I Believe I Can Fly zong en met minderjarige meisjes trouwde) en The Primo Disco Poolparty, een zwembadfeest inclusief badeenden, super soakers en opblaas krokodillen. Over twee weken wordt er bij het Monument op de Dam een gigantisch kussengevecht georganiseerd. Een week laten kan je discoboodschappen doen bij de Dirk van den Broek en wat te denken van festivals met namen als Buitenspelen, Dagverblijf, Strafwerk en Het Ultieme Sjonnie & Anita Verkleed Festijn, waar niet alleen dansen, maar ook schminken hoog in het vaandel staat?

Verkleedfeesten zijn op zich niet nieuw, alleen lijkt er toch een zekere regressie te zijn ontstaan als je ziet dat de website van het Luchtkussenfestival in Den Haag wordt bestookt met smeekbedes of de maximum leeftijd van twaalf jaar alsjeblieft mag worden opgeheven. Dat gaat mij wat te ver, maar ik moet toegeven dat het één van mijn guilty pleasures is om af en toe keihard mee te blèren met 'liedjes van vroeger' zoals Ademnood, gezongen door Linda, Roos en Jessica. Elke keer ben ik weer even verbaasd als ik bedenk dat ik die tekst - Vannacht was heftig/Je krijgt van mij een dikke tien/ 'k Ging voor je lichaam/Daarna zou ik wel verder zien - op mijn negende al uit mijn hoofd kende.

Als kleintje hoefde je alleen zorgeloos op straat te spelen, niemand had je ooit nog verteld over de belastingdienst, woningbouwcorporaties of het risico geen baan te vinden na je studie. Geconfronteerd met jeugdwerkloosheid, terrorisme en andere ellende wordt het wel erg verleidelijk om je te vrijwaren van elke verantwoordelijkheid. Natuurlijk is het geen excuus voor aanhoudend infantiel gedrag, maar voor één middag worden verlost van de waan van de dag kan als een hele opluchting worden ervaren.

Mijn jeugdheldin Annie M.G. Schmidt schreef in Pluk van de Petteflet al over de Hasselbraam. Zodra een volwassene van deze braam eet legt hij onmiddellijk het werk neer om te gaan spelen. Zelfs de verschrikkelijke Mevrouw Helderder werd een stuk aangenamer door het snoepen van Hasselbraamjam. Misschien is dat de crux: als volwassenen af en toe weer kind mogen zijn, zonder het maatschappelijk engagement helemaal uit het oog te verliezen, kan de wereld er een stuk vrolijker uit gaan zien. En daarom heeft De Rijck een alternatief bedacht voor verstoppertje bij Ikea: tikkertje in de straten van Antwerpen.

Natascha van Weezel (@natascharosa) is filmmaker en schrijfster. Eerder dit jaar verscheen haar boek De derde generatie. Deze maand is zij gastcolumnist voor Volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.