Laat het stoppen Julien Althuisius

Waarom we de guilty pleasure zo snel mogelijk moeten afschaffen

Wat hebben The Crash Test Dummies, drielaags chocoladerepen van Milka, fleecetruien, Temptation Island kijken, melk rechtstreeks uit het pak drinken en Charlie Lownoise, dan wel Mental Theo met elkaar gemeen? Het zijn allemaal heimelijke geneugten. Of, zoals dat heet: guilty pleasures.

Guilty pleasures zijn dingen waar we ons een beetje voor schamen dat we die leuk, lekker of fijn vinden. Schamen omdat het plezier beleven aan dergelijke zaken niet getuigt van goede smaak of een volwassen, gezonde levensstijl. Twee jaar geleden publiceerde Hello Magazine de top 50 van de Britse guilty pleasures. Op 47: rechtstreeks uit de gym naar de pub gaan. Op 40: beroemdheden volgen op sociale media. Snel vooruit naar de top 3: Disney-films kijken als volwassene; 2: eten bestellen omdat je geen zin hebt om te koken. En, riemen vast nu, op 1 stond: ‘een extra schep ijs of een extra stuk cake’.

Nou, bel de politie.

Met grote gretigheid wordt de guilty pleasure gecultiveerd. Zo verscheen een paar jaar geleden het Guilty pleasures kookboek, met ‘92 recepten om schaamteloos van te genieten’. De Wereld Draait Door had een tijd lang het onderdeel Guilty Pleasures, waar er met akoestische gitaren en kreunend gezang net zo lang op prima liedjes (waaronder Waterfalls, Livin’ on a Prayer en Wake me up before you go-go) in werd gebeukt totdat er slechts suikervrije, veganistische versies van de originelen resten. Er was deze (en vorige) zomer een heus Guilty Pleasure Festival in ­Amsterdam, waar onder andere Replay, Travassi, 2 Brothers on the 4th Floor en Danny de Munk optraden. Ooit geliefde muzikanten die miljoenen platen verkochten, ingekookt tot ironisch geintje.

Niemand die zegt dat zijn guilty pleasure bestaat uit het meegillen van Mozarts Sull’aria Che soave zeffiretto, dronken door de brievenbus van de buurman pissen of masturberen met een clownsmasker op terwijl hij met een touw om zijn nek vastgebonden zit aan de deurknop van het toilet. Nee, de guilty pleasure is de even onvermijdelijke als truttige consequentie van een cultuur geobsedeerd met zogenaamd goede smaak, gezondheid en ironie. Het is het culturele equivalent van een ‘In dit huis’-bord, de humorloosheid van een kant-en-klare quinoa-maaltijd. Genieten mag alleen als het verantwoord is. En de guilty pleasure maakt dat mondjesmaat mogelijk.

‘Maar, wacht even’, stamelt de guilty pleasure-afficionado terwijl hij Abba’s Dancing Queen wat zachter zet en op zijn wekelijkse dosis van drie M&M’s kauwt, ‘de guilty pleasure is toch juist een teken van intelligentie, van een zeker ironisch en verantwoord bewustzijn?’

Nee, oprotten. Guilty pleasures zijn het kwaad.

Het lijkt misschien allemaal heel onschuldig, dat ginnegappen over Bon Jovi, extra schepjes ijs en huispakken, maar het raakt aan iets heel wezenlijks. Enerzijds gaat de guilty pleasure over schaamte, over het afwijzen van iets dat je diep van binnen leuk, mooi of lekker vindt – en daarmee een deel van jezelf. Daarnaast is het een hooghartig, snobistisch fenomeen. Wat voor de één een guilty pleasure is, is voor de ander het mooiste liedje ooit gemaakt. Zo bekeken is de guilty pleasure mede verantwoordelijk voor de almaar groeiende kloof tussen de elite en de ‘normale’ man en vrouw.

In plaats van op ze neer te kijken, zouden we de dingen die ons verblijden moeten omarmen. Dave Grohl, als voorman van de Foo Fighters zelf voor velen een guilty pleasure, zei er ooit het volgende over: ‘Ik geloof niet in guilty pleasures. Als je iets fucking leuk vindt, vindt het dan leuk.’ Zo is het. Dood aan schaamte, leve plezier. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden