Scherpste opinies

Waarom reageren we zo heftig op de dood van leeuw Cecil?

Scherpste opinies

De Amerikaanse jager die in een Zimbabwaans safaripark de geliefde leeuw Cecil doodde, is de kop-van-jut en moet het op sociale media flink ontgelden. Waarom reageren we zo heftig op de dood van een dier? De scherpste opinies uit internationale media op een rij.

Demonstranten bij de tandartsenpraktijk van Palmer in Minnesota. Beeld afp

Ver-van-mijn-bed-show voor Zimbabwanen

Door Alex Magaisa.
Gepubliceerd op 30 juli, The Herald.


Hoe denken Zimbabwanen over de dood van Cecil? Alex Magaisa, zelf afkomstig uit Zimbabwe, schrijft op de site van de Zimbabwaanse krant The Herald dat hij en zijn vrienden nog nooit van Cecil hadden gehoord. 'De manier hoe het verhaal verteld wordt in de internationale media is een nogal ver-van-mijn-bed-show voor de meeste lokale mensen.' Veel mensen in het economisch geteisterde land hebben dringender zaken aan hun hoofd zoals het vinden van eten, onderdak en een baan. 'Cecil was vooral beroemd onder geprivilegieerde mensen die werkzaam zijn in de toerisme-industrie.'

Niet dat Zimbabwanen niet om dieren geven, benadrukt Magaisa. 'Mensen hier identificeren zich zelfs met dieren. Veel clans worden vernoemd naar een dier. Ik ben zelf bijvoorbeeld van de Hove (vis) totem. De prijs die ik daarvoor betaal is dat ik geen vis mag eten. Je doodt of eet niet het dier waarmee je geassocieerd wordt.'

De jachtindustrie is een van de laatste grote geheimen van de Zimbabwaanse economie, schrijft Magaisa. Het verhaal van Cecil geeft aan hoe afschuwelijk en corrupt het eraan toe gaat. Volgens Magaisa is er te weinig toezicht op de jacht-industrie waarin duizenden dieren per jaar worden gedood door trofee jagers. 'In Zimbabwe is de jacht een gereguleerde sector, maar er is zeer weinig controle.' Dat is niet alleen de schuld van rijke mensen zoals de Amerikaanse tandarts Palmer, maar ook van lokale mensen die hier een slaatje uit willen slaan. 'Terwijl de wereld om deze ene leeuw rouwt, onthoud dat Cecil slechts één slachtoffer is van deze gruwelijke, corrupte industrie.'

Beeld afp

'Ik loop het risico hypocriet te zijn'

Door Louis Theroux.
Gepubliceerd op 29 juli op zijn Facebook-pagina.

In een reactie op zijn Facebook-pagina begint Louis Theroux met een kleine kanttekening. 'Hoewel ik geen jager ben, probeer ik niet al te kritisch op jagen te zijn. Als vleeseter en deelnemer in de voedselvoorzieningsketen, waar men gebruik maakt van afschuwelijke methodes (zoals het vermalen van kuikentjes, je kunt het bekijken op YouTube als u in de stemming bent), ben ik me ervan bewust dat ik met kritiek het risico loop enorm hypocriet te zijn.'

En toch. 'In de zaak Palmer zijn er te veel details die mij in het verkeerde keelgat schieten', schrijft Theroux, die een documentaire maakte over de plezierjacht in Zuid-Afrika. Zoals de waslijst van dieren die hij al eerder doodschoot, een foto die opdook van Palmer met ontbloot bovenlichaam bij een dood luipaard, het feit dat Cecil de leeuw een gps-tracker droeg toen hij werd geraakt. 'Hoewel een klein deel van mij medelijden heeft met Palmer, rouwt een groter deel van mij om Cecil.'

(tekst loopt door onder video)

'Deze jager verdient onze sympathie niet'

Door Rose George
Gepubliceerd op 29 juli, The Guardian.

'Bij het lezen over de dood van leeuw Cecil lieten mijn opleiding en intellect mij een minuut in de steek', schrijft Rose George op de site van The Guardian. Walging en woede voelde ze, en met haar vele anderen. Waarom? Een groot deel van de ergernis wordt veroorzaakt door het slappe verweer van de jagers zelf. Jagen zou bijdragen aan het behoud van de dieren. 'Het doodschieten van een bedreigde diersoort en dat vervolgens duurzaam noemen is hetzelfde als met een ventilator zwaaien en denken dat je meehelpt met het tegengaan van de opwarming van de aarde.'

Door die jagers publiekelijk aan de schandpaal te nagelen, worden ook zij trofeeën en dat moeten we niet hebben, vindt George. 'Ik wil hen niet begrijpen of met hen sympathiseren.' We moeten ons dus niet blindstaren op die paar individuen. 'Trofee jagen gaat om iets groters: de veronderstelling dat alle dieren tot onze beschikking staan. Mensen vergeten het feit dat wij ook maar gewoon slimme dieren zijn.'

'We geven om dieren die het goed doen op een poster'

Door Judd Legum.
Gepubliceerd op 29 juli, Think Progress.

De website Think Progress citeert Dr. Ernest Small, gespecialiseerd in biodiversiteit. Waarom reageren we zo heftig op de dood van deze leeuw? Een duidelijk geval van selectieve verontwaardiging, aldus Small. 'De meeste mensen zijn niet alleen onwetend maar ook onverschillig als het gaat om andere diersoorten op aarde.' De mens is 'biophobic', wat betekent dat we negatief tegenover bijna alle dieren op aarde staan. Neem amfibieën bijvoorbeeld, waarvan een derde met uitsterven wordt bedreigd. Iemand horen jammeren over de dood van een kikker? 'Daar geven we niet om, want die dieren vinden we onaantrekkelijk.'

Volgens Small bewaren de meeste dierenliefhebbers hun liefde voor dieren die kenmerken bezitten die gewaardeerd worden door het menselijke brein. 'Het publiek, politici, wetenschappers, media en natuurbeschermingsorganisaties koesteren sympathie voor een select aantal bekende en bewonderde diersoorten. Iconische en charismatische dieren die het goed doen op een poster. Bezoek een dierentuin en je ziet welke dieren als aantrekkelijk worden bestempeld.' Belangrijke eigenschappen zijn grootte, want grote dieren krijgen respect. Een glamoureuze verschijning helpt ook. 'Meer charismatisch dan de leeuw krijg je ze bijna niet.'

Walter Palmer bij de rechtbank in Zimbabwe. Beeld afp

Kunnen we alsjeblieft normaal doen over Cecil de leeuw?

Door Eliyahu Federman.
Gepubliceerd op 29 juli, New York Daily News.

Ongeacht of je voor of tegen plezierjacht bent, het leven van een mens is nog altijd belangrijker dan het leven van een dier, schrijft Eliyahu Federman. Helaas is niet iedereen het daarmee eens. Het maakt niet uit of het opkomen voor dieren ons aangeleerd is, of deel is van ons instinct, het moet gecorrigeerd worden. 'Jagen is niets nieuws. Mensen doen het al miljoenen jaren.'

'Degenen die jagers zwartmaken, hebben een voorliefde voor het romantiseren van dieren als superieure wezens. Tegelijkertijd schilderen ze de mens af als wezen dat het contact met de natuur volledig kwijt is. Niets is minder waar, schrijft Federman. 'Jagen is deel van de natuur. Je hoeft er maar een natuurdocumentaire voor aan te zetten om te zien hoe een leeuw een gazelle te grazen neemt. Deze behandeling is veel wreder en pijnlijker dan de kogel of pijl van een jager.' Federman voegt toe dat ook katten, honden, wolven en dolfijnen soms moorden zonder duidelijke redenen.

En de mensen die zeggen dat jagen met een wapen niet eerlijk is? 'Het is ook niet eerlijk voor dat hulpeloze kalf om in stukken te worden gescheurd door een groep hyena's. Jagen is nou eenmaal niet eerlijk en zo is het ook niet bedoeld.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.