Waarom mogen motors zoveel lawaai maken?

Dit zijn de ingezonden brieven uit de Volkskrant van donderdag 16 april.

Beeld Marcel van den Bergh

Brief van de dag

Het seizoen is weer begonnen, dat van de motorfiets. De opgepoetste machines worden weer van stal gehaald om er lekker mee te gaan touren, heerlijk de vrijheid tegemoet.

Maar waarom moet dat met zoveel lawaai? Moet dat nou echt, die zinloze herrie waar elke niet-motorrijder zich aan ergert?

Dat racegejank van de Yamaha's of dat stampgeluid van de Harleys? En dan ook nog de crossmotor met zijn backfiring motor. Daar komt nog bij dat de meeste motorrijders zelf niet veel van die herrie horen die hun machine maakt.

Ze hebben een prachtige integraalhelm met pads, die alle geluid van buiten tegenhoudt en die alleen hun mp3-muziek laat horen. En wij mogen 'genieten' van hun zinloze geluidsproductie. Waarom mag dat eigenlijk, overheid?

Fred Onderwater, Breukelen

Afrikaans-Amerikaanse blues

In het artikel over Billie Holiday valt me voor de zoveelste keer op dat zwarte Amerikanen hier nog steeds Afro-Amerikanen heten (V, 15 april). Dat is zó jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw. Vreemd eigenlijk dat Sylvana Simons er in De Wereld Draait Door nog nooit over heeft geklaagd. In de VS zijn de zwarten allang geëvolueerd naar African Americans.

Barack Obama is de eerste African-American president - zie The New York Times, The Washington Post en alle andere Amerikaanse kranten en tijdschriften. Kan ons eigen taalgebruik niet worden aangepast? De dikke Van Dale loopt decennia achter. Billy Holiday is dus een onvergetelijke Afrikaans-Amerikaanse blueszangeres.

Alfons Lammers, Otterlo

Rara, hoe kan dat?

Economen moeten we überhaupt niet vertrouwen, vindt Alex Brenninkmeijer, lid van de Europese Rekenkamer (Ten eerste, 14 april). En wat geeft het IMF hem gelijk met zijn laatste rapport, World Economic Outlook. Daarin staat dat de productiviteit in veel landen terugloopt omdat er te weinig jongeren zijn om de arbeidsplaatsen van ouderen over te nemen. Bovendien is in die landen de jeugdwerkeloosheid te hoog.

Rara, hoe rijm je dat?

Thomas de Boer, Groningen

Dag dorpsmolens

In veel dorpen hebben bewoners gezamenlijk een windmolen. Zo ook in Tzum (Fryslân). De opbrengsten van deze molen, de Wyntsjesnijer, zijn onder andere terecht gekomen bij lokale verenigingen, renteloze leningen voor duurzame projecten, bijdragen aan acties voor het verwijderen van zwerfvuil en het duurzaamheidsonderwijs op scholen.

Kortom, het is een goed voorbeeld van duurzaamheid verweven met maatschappelijke processen. Die lokaal gedragen duurzaamheid wordt de nek omgedraaid.

Met de nieuwe SDE regeling (Stimulering Duurzame Energie; 3,5 miljard) mogen we als dorp blij zijn als we nog 5,5 cent per kWh krijgen, wat onvoldoende is om de kosten te dekken. De oorzaak is het schuiven met geld. Het nationale Energieakkoord staart zich dood op 2020 en zet in op megalomane windenergieprojecten op zee en in het IJsselmeer, grote parken vol beleggingsobjecten. Dus is er nu geen geld meer voor de windmolens in dorpen. Wat moet er gebeuren na 2020? 'Dan begint de echte uitdaging pas', zo werd gezegd tijdens een bijeenkomst in Den Haag op 9 april over 'metasturen in de delta'.

Wie 10 minuten nadenkt over de energietransitie beseft dat de veranderingen uiteindelijk moeten landen in de haarvaten van onze samenleving. Misschien is het goed onszelf deze 10 minuten te gunnen en daar conclusies aan te verbinden. Met het huidige beleid worden krampachtig miljarden ingezet op duurzame energie, ten koste van een duurzame ontwikkeling.

Onze windmolens zijn op deze manier ten dode opgeschreven.

Govert Geldof, Tzum

Liever geen hooligans

In de jaren tachtig mocht ik twee bezettingen en enkele studentendemonstraties meemaken als lid van de lokale studentenvakbond. De protesten waren destijds gericht tegen het studiefinancieringsstelsel en tegen de sluiting van enkele faculteiten in de menswetenschappen.

Ook toen viel op dat de politie altijd met veel geestdrift armen en benen van bezetters en demonstranten kneusde, waarbij vrouwelijke studenten net zo hardhandig tegen de grond werden gekwakt als de mannen.

Dertig jaar later blijkt uit de beelden van het Maagdenhuis dat er niet veel is veranderd. Bij de recente ontruiming van het pand werd een politieovermacht ingezet, werden charges te paard uitgevoerd en regende het welgemikte slagen met de wapenstok.

Bij voetbalvandalisme zien we een ander beeld. Als voetbalhooligans weer eens massaal een spoor van vernielingen door de binnenstad trekken, zie je de hen omringende politie veel behoedzamer opereren, meestal om plotselinge escalatie te voorkomen. Ik vermoed dat het disproportionele politiegeweld bij studentendemonstraties een compensatie is voor wat de politie ten overstaan van een bende agressieve hooligans doorgaans niet kan, durft of mag.

Door hun relatieve geweldloosheid lijkt het erop of studenten de schoppen krijgen die eigenlijk bestemd zijn voor hooligans.

Ronald Jas, Amersfoort

Geen vingers in de oren

Huiveringwekkend, de serie Bloedbroeders op NPO2 over de Armeense genocide. De reactie van de Turkse regering op de recente uitlatingen van de paus over deze zwarte bladzijde in de geschiedenis is illustratief voor hoe de Turken hiermee al ruim een eeuw zijn omgegaan: de vingers in de oren steken en hard schreeuwen: 'Ik hoor je lekker toch niet!'. In plaats van die zwarte bladzijden ook eens te lezen.

Marco Bes, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden