Column Elma Drayer

Waarom moeten werkgevers anno 2019 ineens ‘in gesprek’ gaan teneinde privébesognes ‘bespreekbaar’ te maken?

Het persbericht wist uw krant niet te halen – nou ja, op een geestig Stekeltje (‘Is het heus?’) van de scheidend hoofdredacteur na. Andere media tikten de lariekoek die zorgbedrijvennetwerk Zorg van de Zaak de wereld in stuurde gehoorzaam over.

Van de journaals, het ANP, dagblad Trouw tot BNR Nieuwsradio, allemaal berichtten ze deze week bloedserieus over de ‘levensloopstress’ waaronder de Nederlandse beroepsbevolking zou lijden. Uit eigen onderzoek van het netwerk zou zijn gebleken dat ruim 80 procent van de werknemers er de afgelopen vijf jaar mee te kampen had. Ruim 60 procent van hen meldde zich om die reden ziek. Een nieuwe campagne (‘Weet jij wat er speelt?’) moet werkgevers aansporen om met werknemers over levensloopstress te praten.

‘We zien het verzuim toenemen’, verklaarde algemeen directeur Marja Sleeuwenhoek tegen het NOS Journaal met een stalen gezicht. Waarom wist ze ook. Omdat ‘de mantelzorgproblematiek’ steeds groter wordt, de schulden en de relatieproblemen groeien. ‘Werkend Nederland’, zei ze, ‘staat gewoon onder druk.’ Op NOS.nl noemde ze levensloopstress bovendien ‘een soort taboe’ dat hoognodig doorbreking verdient.

Uiteraard. Wie een niet-bestaand probleem tot leven wil wekken gebruikt bij voorkeur het t-woord als argument. Geen woord immers waarvoor wij van de media zo gevoelig zijn, doorgaans zonder ons even af te vragen of het taboe in kwestie werkelijk bestaat. Zoals wij ons blijkbaar ook niet afvroegen waarop Zorg van de Zaak zijn wijs­heden baseerde.

Neem de bewering dat het ziekteverzuim zou zijn gestegen. Volgens de laatste mij bekende gegevens van het Centraal Bureau voor de Statistiek neemt dat juist lichtjes af: van 4,9 procent in het eerste kwartaal van 2018 naar 4,7 procent in hetzelfde tijdvak van 2019. De laatste tien jaar dobbert het ziekteverzuim tussen de 3,5 en 4,9 procent, kwam daar boven noch onder. Waarom dan sugge­reren dat werkend Nederland uitgerekend op dit moment ‘onder druk’ staat?

Dan dat malle neologisme ‘levensloopstress’. Ja, het klopt dat wij bijna allemaal, zoals Zorg van de Zaak schrijft, te maken krijgen ‘met gebeurtenissen die grote impact hebben’. Op een dag heeft je oude moeder mantelzorg nodig, wisselt je man je in voor een jong kippetje, blijken je pubers niet te willen deugen, weet je niet hoe je de hypotheek moet aflossen, verhuist een dierbare naar gene zijde. Elk huisje heeft zijn kruisje, heette dat ooit. En overal is weleens wat.

Maar de een neemt z’n zorgen mee naar de werkvloer, de ander constateert opgelucht dat-ie daar tenminste ­afleiding heeft. Zo is het altijd geweest, zo zal het altijd ­blijven. Hoezo dan anno 2019 werkgevers manen dat ze ‘in gesprek’ moeten gaan teneinde privébesognes ‘bespreekbaar’ te maken? Ik zal vast niet de enige zijn die moet rillen bij de gedachte alleen al.

Interessante vraag blijft waar zo’n campagne ineens vandaan komt. Welnu, het antwoord staat op de site van Zorg voor de Zaak. ‘We hebben verschillende bedrijven in huis die expert zijn voor diverse probleemstellingen met betrekking tot levensloopstress.’ Oftewel: het zorgbedrijvennetwerk is, zoals elke commerciële onderneming, op zoek naar nieuwe klantjes.

Niks mis mee, dat spreekt. Maar echt indrukwekkend wil zo’n boodschap dan toch niet meer worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden