Laat het stoppenNadia Ezzeroili

Waarom laten we ons zo voor de gek houden door YouTube-koks?

Niet alle moderne verschijnselen hoeven we goed te keuren. Er zijn zaken waartegen we ons kunnen, nee móéten verzetten. Deze week keert Nadia Ezzeroili zich tegen YouTube-koks.

Instagrammodellen creëren een onrealistisch beeld van vrouwenlichamen. Heel goed dat we ons hierover druk blijven maken. Duimpjes omhoog dus voor die paar sociaal betrokken influencers die #eerlijkefoto’s plaatsen van hun drie streepjes striae of rolletje buikvet, al dan niet gecombineerd met een betaalde samenwerking met een cosmetisch merk. Dat zal het westerse schoonheidsideaal een lesje leren.

Laten we als volwassen mensen niet onze eigen onzekerheid uit het oog verliezen. Ook wij zijn kwetsbaar voor schadelijke trends op sociale media. De deceptie die ‘YouTube-kookfilmpjes’ heet, bijvoorbeeld.

Kookfilmpjes op YouTube worden doorgaans bekeken door mensen die niet kunnen koken, geen tijd hebben voor kookboeken van Ottolenghi of lijden aan uitstelgedrag. De filmpjes beloven je, zolang je de instructies volgt, een staande ovatie van je gasten voor het vijfsterrenmenu dat je binnen een half uur hebt opgediend. Maar ­ervaren experimenterende kijkers weten wel beter, want (spoiler alert!) je door YouTube geïnspireerde kookavontuur zal uitlopen op zelfhaat.

Pakweg tien jaar geleden begon de kookfilmpjes­trend nog onschuldig. Hier en daar deelden wat hobbykoks hun pasta di mama en bijbehorende sentimentele familieverhalen. Filmen deden ze met een telefoon boven een dampende pan ragout. En soms stond een authentieke nonna op de achtergrond stilletjes worsten uit te knijpen. Maar inmiddels zijn deze koks verdreven door YouTube-kanalen met steeds kortere en geliktere kookfilmpjes.

Neem TasteMade, een van de populairste kookkanalen op YouTube. In filmpjes van enkele minuten leer je hoe makkelijk het is om burrito’s, butter chicken en een cassoulet te maken. Tijm hier, ganzenvet daar, na drie filmpjes waan je je al Jamie Oliver. En zo raak je in een trip waarin je blijft doorklikken naar volgende filmpjes, net zolang tot je voldoende zelfvertrouwen hebt om een van de gerechten na te maken voor je gezin. Wat maakt het immers uit? Het kost maar twintig minuten van je leven.

Eindstand: de bereidingstijd duurt twee uur langer dan beloofd, de hoeveelheden kloppen niet en de aanbevolen tijd in de oven evenmin. Om 10 uur staat je salmonellakip met krokant aangebrand velletje eindelijk eens op tafel, een half­uur later ligt je gezin brakend op de eerste hulp.

Sinds de mindful kokende diëtisten met een veganmissie hun intrede hebben gemaakt in de YouTube-wereld, is er ­definitief geen reet meer aan. Je denkt kennis te maken met een universum van bentoboxen en Himalaya-zout waar een jazzmuziekje op de achtergrond klinkt. Waar de mooiste pannen op het fornuis staan en levende kruidenplantjes aan de muur van een opgeruimde droomkeuken hangen. Waar deeg kneden, welja, haast een erotische beleving is. Een wereld die jou toekomt, zolang je die manier van koken en leven maar overneemt.

In werkelijkheid ben je na één uitprobeersel 30 euro armer door de aankoop van specerijen die je hierna nooit meer gebruikt. Je keuken is een teringzooi. De hoeveelheden kloppen ­wederom niet. En je kinderen vinden je vegetarische ­rendang naar gefermenteerde knaagdierenlijkjes ruiken.

We worden, kortom, voor de gek gehouden. En toch blijven we kijken – en uitproberen. Laten we eerlijk zijn: dan verdienen we het eigenlijk ook om genaaid te worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden