Lezersbrieven Dinsdag 12 maart

Waarom laat de organisatie tienduizenden mensen bij elkaar komen op de Dam?

Deelnemers met borden en spandoeken tijdens de klimaatmars. Ze vragen om klimaatactie, door politiek en het bedrijfsleven. Beeld Freek van den Bergh / de Volkskrant

Brief van de dag: Tip voor een volgende klimaatmars

Na het vermeende succes, toch ook een kritische kanttekening bij de organisatie van de klimaatmars. Fijn voor ons allemaal dat er zoveel mensen kwamen voor dit goede doel en deze mars.

Maar waarom laat de organisatie tienduizenden mensen bij elkaar komen op de Dam? Wat is het nut?

Het podium is voor de meerderheid niet te zien, al dat gemurmel in de verte is voor de meerderheid niet te verstaan. Dan zijn die podiumacts dus zinloos en duren voor het massale publiek per definitie veel te lang. Dit nog even los van het slechte weer, dat de situatie alleen maar verslechtert.

Waarom was de samenkomst niet op het Museumplein (dat overigens was veranderd in een moerasgebied, en een tijd zonder stroom kwam te zitten)? De Dam is gewoon niet geschikt voor een bijeenkomst van dit formaat. Het is toch raar dat ik (als aanwezige) pas achteraf op de journaals prima zie en hoor wat ik allemaal heb gemist? Dus mijn oproep aan organisatoren van een volgende, grote demonstratie: leer van vorige demonstraties, wees creatief en denk alsjeblieft ook aan het publiek. Dan wil dat een volgende keer misschien weer komen!

Jan Oost, Herkenbosch

Naïef en stuitend

Politici als Buma, en Dijkhof eerder, lijken maar te denken dat mensen in de bijstand zitten omdat ze niet willen werken voor weinig geld en dat ze wel in actie komen als ze meer betaald krijgen (Ten eerste, 11 maart). Dat is even naïef als stuitend.

Niet alleen voor de mensen die dikwijls vanwege problemen op verschillende leefgebieden niet passend kunnen participeren, maar ook voor alle hulpverleners die deze mensen op allerlei manieren met veel liefde, aandacht en geduld proberen te betrekken bij de samenleving.

Als het echt zou werken iedereen actief en gemotiveerd te krijgen met een plakje worst of wat extra zakgeld, had de hulpverleningsindustrie dat wel uitgevonden en zag het sociale domein er al lang heel anders uit.

Bij veel mensen - bijvoorbeeld bij rechtse politici en adepten van het neoliberalisme - werkt belonen heel goed, maar bij de echt kwetsbaren zijn andere methodes nodig om ze te activeren. Laat de politiek daar eens in investeren en ondertussen in gaan zien dat sociaal werk zo makkelijk nog niet is.

Rutger van Eijken, Eindhoven,

docent Sociale Studies

Vergeving

Prof. Beunders stelt dat vergiffenis door slachtoffers en nabestaanden nauwelijks meer voorkomt (‘Geen genade voor Yago R’, Zaterdag, 9 maart). Haaks daarop staat mijn eigen ervaring. De laatste jaren heb ik wekelijks contact met nabestaanden van moord en doodslag. Zo zit ik ook in een app groep waarin men elkaar op de hoogte houdt van het onderlinge welbevinden.

Wat mij opvalt in deze groep, bestaande uit vaders, moeders, broers, zusters en overige dierbaren van vermoorde familieleden, is hoe weinig men geneigd is tot agressieve of wraaklustige gedachten. Wel hoor ik vaak dat men zich ergert aan lichtzinnige of slordige beslissingen van overheidsfunctionarissen, zowel binnen het OM, de rechtspraak, hulpverlening of tbs.

Het zou te ver voeren om de lijst van slordige of botte beslissingen van de afgelopen jaren die ik onder ogen gekregen heb hier te noemen. Toch blijven verreweg de meeste nabestaanden genuanceerd denken. Een hele prestatie. Uit onderzoek van bijvoorbeeld Nico Frijda blijkt dat naarmate een slachtoffer een straf als rechtvaardig beschouwt, hij of zij eerder vergeeft. Maar alleen het slachtoffer of nabestaande kan vergeven, niet de rechter.

De afgelopen jaren zochten honderden slachtoffers en nabestaanden contact met hun daders in gevangenissen om te spreken over het delict waarvan zij slachtoffer waren. Dit doe je niet als je slechts door haat verteerd wordt. Vergeving van de dader speelt hierbij een grote rol.

Jan Bouman, gepensioneerd

psycholoog bij het ministerie van

Veiligheid en Justitie, Zeist

Plank misgeslagen

In zijn kritiek op Dirk-Jan van Baar slaat Frank Ankersmit zelf op groteske wijze de historische plank mis (O&D, 8 maart). Hij stelt dat aan het ‘miraculeuze wonder van het Renaissance-Italië van de 15de eeuw’ een einde kwam door de inval in Italië van de Franse koning Karel VIII in 1494.

Gezien de gekozen woordkeus moet dat wonder betrekking hebben op de culturele bloei. Het opmerkelijke is echter dat de door Ankersmit benadrukte politieke machteloosheid van Italië vanaf 1494 tot ver in de zeventiende eeuw noch de bloei als zodanig, noch de Europawijde aantrekkingskracht en dominantie van de Italiaanse kunst in de weg heeft gestaan.

Ik noem hier slechts de namen van Bramante, Raffael, Michelangelo, Titiaan, Tintoretto, Veronese, Palladio, Giulio Romano, Caravaggio, Bernini en Borromini. Daar konden toentertijd ook de Franse ‘bezetters’ niet tegenop.

Thomas von der Dunk, Amsterdam

Jackson en Wagner

Ik erger me aan die mensen die vinden dat het niet meer gepast is om naar de muziek van Michael Jackson te luisteren. Kom op zeg, hij is niet veroordeeld én het is voor hem ook niet meer mogelijk om zich nu nog te verdedigen tegen aantijgingen. Aantijgingen die in het verleden, onder ede, ontkend werden.

Is de muziek van Michael nu besmet? De muziek van Richard Wagner, díe is besmet en die wordt nog steeds gespeeld. Hoeveel mensen doen we daar geen verdriet mee?

Koen Piller, Santpoort-Zuid

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.