‘Waarom ga je toch zo tekeer, gekke ouwe boerin?’

Willie bij haar boerderij. Beeld Nadia Ezzeroili

Soms spreek je iemand voor een reportage met wie je best af en toe een glaasje zou kunnen drinken in de kroeg. Iemand je doet denken aan die ene tante die tijdens familiebezoekjes politiek incorrecte uitspraken doet en er nog mee wegkomt ook - omdat ze het allemaal eigenlijk niet meent en in ieder geval gezelliger is dan je prekerige moralistische oom.

Dat had ik met Willie Eskens (65) uit Hardenberg toen ik haar drie jaar geleden voor de krant sprak over de komst van een grote asielzoekerscentrum dat pal voor haar boerderij zou komen te staan. Een van haar uitspraken haalde nog de kop van het artikel: ‘Postzegel op je kop en terug naar waar je vandaan komt’.

Die reactie ging overigens niet over asielzoekers in het algemeen, maar over bepaald ‘spul’ dat er ‘natuurlijk’ tussen zit. Want Willie moest niets hebben van de protestborden met slogans als ‘INDUSTRIETERREIN OK ASIELZOEKERS NEE!!!’ die destijds op het toen nog braakliggende terrein werden geplant door tegenstanders van het asielzoekerscentrum dat vijf jaar lang onderdak aan duizend asielzoekers moest bieden. Ze rekende zichzelf ook niet tot de groep Hardenbergers die uit christelijke naastenliefde de asielzoekers wél wilden verwelkomen. De tweestrijd in haar Overijsselse gemeente kon haar gestolen worden.

De snuffelschuur... Beeld Nadia Ezzeroili

Willie had haar handen al vol aan de zorg voor haar meervoudig gehandicapte zoon Emiel (nu 38 jaar) die zijn scootmobiel niet geheel vergoed kreeg van de gemeente. Om het geld bij elkaar te krijgen verkocht ze oude spullen in haar ‘snuffelschuur’.

Het asielzoekerscentrum staat er nu anderhalf jaar. De locatie is met hekken omheind, van buiten ziet het gebouw er schoon en gelikt uit. Aan de overkant van de weg ontvangt Willie me weer net zo hartelijk en gastvrij als drie jaar geleden. Haar snuffelschuur staat er nog steeds, maar is nu gevuld met stoelen die ze voor een zacht prijsje stoffeert om elke maand de eindjes aan elkaar te knopen.

Het geld voor de scootmobiel van haar zoon heeft ze uiteindelijk bij elkaar gekregen, vertelt ze trots. Maar na een jaar begaf een onderdeel het. Bracht ze het naar een zorgwinkel voor reparatie, kreeg ze het total loss weer terug.

...die goed vindbaar is. Beeld Nadia Ezzeroili

Er staan geregeld asielzoekers bij haar hek, vertelt ze. Vaders met jonge kinderen die naar haar paarden in de wei willen kijken. ‘Hele lieve mensen’, zegt Willie. ‘Maar ik heb ze hier liever niet over de vloer. Straks komen ze met hele groepen en je weet nooit wat ertussen zit.’ De open dagen in het asielzoekerscentrum bezoekt ze bewust niet. Volgens Willie is ze eigenlijk niet eens heel erg bang voor mogelijk gespuis, maar vreest ze vooral dat ze zich gaat hechten aan de mensen.

Kortom, tot nu toe heeft ze ‘nul last’ van de asielzoekers. Of, nou ja, er was wel één incidentje met een man die vrijwillig klusjes wilde doen op haar boerderij. Vond ze prima, ze kwam immers handen tekort. ‘Maar na een paar uur wilde hij er toch iets voor terug, terwijl ik al had gezegd dat ik niks heb en boven mijn stand leef.’ Willie verjoeg hem met de mededeling dat ze een oud-agent is.

Natuurlijk heeft Willie nooit bij de politie gezeten, geeft ze toe. Ze heeft altijd gewerkt als schoonmaker, en later als objectleider van enkele schoonmaakpanden. Haar dagen slijt ze tegenwoordig met de mantelzorg voor haar zoon en haar ernstig zieke ex-man die ze weer in huis heeft gehaald, onderhoudswerk op de boerderij en het stofferen van stoelen.

In de avonduren wil ze tijdens het televisiekijken graag mopperen op allochtonen. Willie: ‘Ik word altijd zo kwaad als ik weer allemaal buitenlanders zie in Opsporing Verzocht of Wegmisbruikers. Of als ik iets op Facebook heb gelezen over ondankbare asielzoekers die klagen over het eten. Terwijl ik zelf hard moet werken om elke maand rond te komen.’

Ze wordt weer pisnijdig als ze erover begint. Ze vloekt en tiert totdat ze zichzelf weer tot de orde roept. ‘En iedere keer zeg ik dan tegen mezelf’, vervolgt ze weer op rustige toon, ‘waarom ga je toch zo tekeer en laat je je beïnvloeden door de media, gekke ouwe boerin?’

Wat het antwoord dan is op die vraag, wil ik weten. Willie: ‘Gewoon, omdat het zo heerlijk oplucht.’ 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden