Verslaggeverscolumn in Den Haag

Waarom een ex-asielzoeker solliciteert bij de immigratiedienst

Acht jaar later maakt Sahl een selfie bij het aanmeldcentrum: terug in Ter Apel, de asielhoofdstad, waar dromen beginnen en uiteenspatten, maar niet de zijne. Hij komt voor het sollicitatiegesprek. Sahl Adam, gewezen asielzoeker, solliciteert naar een baan als beslismedewerker bij de immigratiedienst, op de plek waar hij zelf werd gehoord en waar over hem is besloten.

Als sollicitant in Ter Apel. Beeld Sahl Adam

Het staat op zijn LinkedIn en daaronder de reacties: ‘respect’, ‘complimenten’, ‘fantastisch’, ‘grote klasse’, ‘gaaf’, ‘knap’, ‘waardering’, ‘tof’, ‘geweldig’, ‘chapeau’, ‘succes’.

Maar Sahl zegt: ‘Ik vind het niet zo bijzonder. Ik ken mensen die verder zijn gekomen.’ En hij vertelt over de Irakees die geen verblijfsvergunning kreeg, toch doorstudeerde, internist werd en alsnog tot Nederland werd toegelaten.

Of ik naar zijn werk kan komen. Het is in Den Haag, in één van die moderne ministeriële paleizen, op de elfde verdieping, de verdieping van de minister. Achter het glas, aan zijn voeten, ligt de stad. Sahl is jurist bij de Hoofddirectie Bestuurlijke en Juridische Zaken. Elke dag treint hij drie uur heen en drie uur terug, van en naar Groningen, een noodzakelijk offer. Al die noodzakelijke offers, het avond aan avond studeren, maar de vermoeidheid blijft verstopt achter een glimlach bovenop Sahls lange lijf.

Nemen we plaats in zo’n transparante vergaderruimte met uitzicht op de flexplekken en de in licht hout uitgevoerde pantry – zo ver weg van Khartoem.

Sahl was in Soedan chef nieuws van dagblad Ajras Al-Hurriyya, ‘de klokken van de vrijheid’, dat bezweek onder de druk van het regime. Werkte daarna als verslaggever voor Radio Darfur, een hachelijk bestaan waar journalisten zoals ik, die opereren in een verbijsterende vrijheid, geen weet van hebben (als het ministerie later om voorinzage van dit stukje vraagt zegt Sahl terecht: ‘Ik vind dat eigenlijk een vorm van softe censuur’).

Als jurist voor het ministerie. Beeld Toine Heijmans

Zijn vlucht was snel en noodzakelijk: met achterlating van alles op de boot naar Egypte, en met hulp van de ambassade per vliegtuig naar Nederland, ‘ik had geluk’. Hij was 29. Sahl werkte nog een halfjaar vanuit Hilversum voor Free Press Unlimited, maar moest weg na een conflict – hij vindt dat de organisatie de veiligheid van hem en andere verslaggevers in gevaar bracht. Terug naar Soedan was onmogelijk, en hij meldde zich in Ter Apel als asielzoeker, ‘tussen al die mensen uit al die oorlogen, uit abnormale situaties – dat was een bijzondere ervaring’.

Als vluchteling onderweg naar Egypte. Beeld Sahl Adam

Wachtte 45 dagen op het nader gehoor, kreeg 8 dagen later een verblijfsstatus, ‘echt snel’ - weer dat geluk. Woonde in azc Winterswijk. Leerde fietsen in azc Emmen. Haalde zijn bachelor Nederlands recht in Groningen, met dank aan de stichting voor vluchteling-studenten UAF, en aan de stad waar studeren nog kan met behoud van bijstand. Haalde zijn vrouw Amel naar Nederland. Ze noemden hun eerste kind Linda, ‘een mooie naam voor een Nederlands meisje’.

Nog drie vakken verwijderd van zijn master privaatrecht. ‘Wil ik hier een plek bemachtigen dan moet ik de normen en waarden kennen, en die liggen vast in de wetten en het recht’ - vandaar die studie. Zijn scriptie gaat over de toepassing van DNA-technieken bij het beoordelen van een asielverzoek, ‘mijn docenten dachten: die wil natuurlijk aantonen dat het onverenigbaar is met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, artikel 8. Maar ik ben jurist en onpartijdig, en stel vast dat het gewoon kan’.

Werkt nu een jaar op het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat, een werkervaringsplaats. Houdt zich bezig met planschade- en WOB-verzoeken, waaronder eentje van de Volkskrant – hoe Nederlands wil je het hebben. ‘Sahl is taaltechnisch heel goed’, zegt Christina Klijn, die vier statushouders per jaar begeleidt op het ministerie, iets wat meer ministeries zouden moeten doen. ‘De directie is erg tevreden met wat hij oplevert.’

Zo reist hij met de bus naar Ter Apel om er te solliciteren. Het dorp, het aanmeldcentrum: alles is hetzelfde behalve Sahl. ‘Acht jaar geleden was het er zo… onzeker. Dat maakt het zo wanhopig en alleen. Maar nu was ik terug, in dienst van de overheid, met een plan, ongelooflijk.’

Hij heeft ervaring, meer dan dat, en gelooft dat hij wat bij kan dragen. Ook is het een ultieme vorm van Nederlander worden.

Leert fietsen in azc Emmen Beeld Sahl Adam

Na afloop stapt Sahl in de bus naar Emmen, asiellijn 73, en de chauffeur wordt boos: er is iets mis met Sahls kaartje, de chauffeur wil de politie erbij, de toezichthouders die de lijn bemannen grijpen in, een vervelend incident. ‘Maar ik heb daar wel begrip voor’.

Slecht nieuws: ‘de keuze is niet op mij gevallen’. Geen baan in Ter Apel, ‘ze vinden me te perfectionistisch, de werkdruk is daar groot’. Jammer. ‘Maar ik leer daarvan.’

En aan de horizon alweer nieuwe, interdepartementale vacatures.

Krijgt bul in Groningen. Beeld Sahl Adam
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden