Column Arthur van Amerongen

Waarom die verlammende paranoia: het boek Costa del Coke wordt immers een hommage aan de dappere Spaanse drugsbestrijders?

Gelukkig hadden we onze yéyo de avond ervoor tegen heug en meug opgesnoven en zagen we er betrouwbaar uit: Ivo in een wit linnen kostuum, ik in mijn naar mottenballen meurende golfkleding.

Na mijn luchtige mamanovelle moest ik maar weer eens met een zwaar en ruig boek op de proppen komen. Iets in de stijl van mijn geestelijke vader Hunter S. Thompson. Gonzo-journalistiek dus, een bijzonder persoonlijke stijl van verslaggeving waarbij het recreatief gebruik van alcohol en drugs niet wordt geschuwd.

Een gonzo-journalist lacht om de 5 w’s en de h van de School voor Hoernalistiek (wie, wat, waar, wanneer, waarom en hoe), rijdt in beestachtige auto’s en is dol op ‘burning rubber’.

Ik heb geen rijbewijs, maar mijn kunstbroeder Ivo in Malaga wel. Hij leefde en werkte net als ik jarenlang in Zuid-Amerika en woont nu in Malaga. Ivo draagt altijd fleurige Miami Vice-pakken, heeft een weelderige haardos en rijdt in een ontzagwekkende hoerensloep. Ik ben een kalende vogelverschrikker die de Algarve onveilig maakt op zijn roestige fiets. 

Ivo had er wel oor naar om met mij een boek te schrijven dat de titel Costa del Coke draagt en zich geheel in Andalusië afspeelt. Hij stapte in zijn bolide en scheurde binnen drie uur van Malaga naar Olhão. 

Na een epische hersenstorm waren de opzet van het boek en de indeling van de hoofdstukken klaar.

Onze roadtrip is een natte jongensdroom, en dat zo kort voor ons pensioen. Wij worden de chroniqueurs van de verwoestende oorlog die genadeloze narcotraficantes voeren tegen lieflijke stadjes als Sevilla, Cádiz, Algeciras, Tarifa, Marbella, Puerto Banus, Malaga en Almería.

Onze eerste etappe begon in het door drugs geteisterde Huelva, net over de grens met Portugal. Daar moesten we op de thee bij de narcoticabrigade en lokale misdaadverslaggevers om informatie te verzamelen over El Yéyo.

El Yéyo is geboren en getogen in Huelva en een van de grootste (en voortvluchtige) drugsbaronnen. 

Yéyo is bargoens voor coke.

Op weg naar Huelva reden we meteen na de brug over de Guadiana-rivier, die Portugal van Spanje scheidt, in een gigantische fuik met zeker dertig kereltjes van de Guardia Civil, drugshonden en zwaarbewapende militairen. Iedereen werd aangehouden en alles moest open. Zelfs de asbakken in onze slee werden op jointjes gecontroleerd,  terwijl wij softdrugs haten.

Gelukkig hadden we onze yéyo de avond ervoor tegen heug en meug opgesnoven en zagen we er betrouwbaar uit: Ivo in een wit linnen kostuum, ik in mijn naar mottenballen meurende golfkleding .

Toch zweetten we peentjes. Waarom toch die verlammende paranoia: Costa del Coke wordt immers een hommage aan de dappere Spaanse drugsbestrijders?

Daarom is de politie vanaf nu onze beste vriend. Olé!

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden