Opinie Ombudsman

Waarom bericht de krant over sportvrouwen anders dan over sportmannen?

Een hardnekkige klacht: de krant bericht over sportvrouwen heel anders dan over sportmannen. Leren ze het dan nooit?

Wat hebben de mannen van de sportredactie toch met vrouwen? In een stuk over handbalster Yvette Broch schreef de verslaggever: ‘Broch, met haar lieve gezichtje, kon niet zo hard uitdelen als collega-international Danick Snelder.’ Of de krant ook eens een mannelijke voetballer wil complimenteren met zijn lieve toet, suggereerde een (mannelijke) lezer sardonisch.

Een paar dagen eerder, in een verslag van de triatlonzege van Els Visser (die vier jaar geleden een schipbreuk in Indonesië overleefde), noteerde de verslaggever: ‘Het frêle lijf van Visser werd van alle kanten omhelsd.’ Een lezer(es): ‘Ik zou een duursportkampioen niet omschrijven als ‘frêle’. Pezig? ­Tanig? Tenger, desnoods. En van wie won Visser? Van een ‘blondine met helderblauwe ogen’.

Kortom: het oude liedje. Mijn twee laatste voorgangers schreven ieder ook al over de ongelijke ­behandeling van vrouwen in de sportkolommen.

Eerst de voorbeelden. De verslaggever (‘Feminist avant la lettre, vraag maar aan mijn vrouw’) hoopte een contrast te schetsen tussen ‘lief’ en ‘hard’. Doel gemist: elk verband tussen het ‘lieve gezichtje’ en het ‘harde uitdelen’ van de opponent ontbreekt. Dit had zo niet in de krant gemoeten, beaamt de chef sport.

Dan de kwalificaties van Els Visser. De verslaggever (niet dezelfde): ‘Met ‘frêle’ bedoelde ik tenger, pezig. Misschien was dat beter geweest.’ En Yvonne van Vlerken als ‘blondine met helderblauwe ogen’? ‘Met dat kenmerkende gezicht is ze al bijna twintig jaar het uithangbord van de triatlon’, aldus de verslag­gever. Niettemin belooft hij scherper te letten op zijn taalgebruik. Datzelfde belooft de chef sport.

Meer vrouwen op de sportredactie zou zulke ongelukken wellicht kunnen verkomen. De sportredactie (inclusief eindredactie) bestaat nu geheel uit mannen. Dat zou de chef graag anders zien, maar kandidaten ontbreken. Daarbij: de sportredactie werd eerder geleid door een vrouw. De klachten bleven.

Die gaan niet alleen over taal, maar ook over de plaats van sportvrouwen in de krant. Afgelopen maandag: de Nederlandse hockeyvrouwen waren wereldkampioen geworden, op de voorpagina’s van krant en sportkatern prijkte turnster Sanne Wevers.

Daar is in elk geval over nagedacht: het ontbreken van hockeyvrouwen op de voorpagina was de keuze van de ‘chef Uit’, die in de avonduren de indeling van de krant bepaalt. Hij zegt: ‘Het hockeytoernooi was nogal een aanfluiting, zoals uit het verslag bleek. De prestatie van Sanne Wevers werd hoger ingeschat. Ik overwoog een hockeycitaat boven aan de voor­pagina, maar er stond niets bruikbaars in ons stuk.’

Hoezeer dat sommigen ook stoort, het lijkt mij ­gezond dat het gebruikelijke chauvinisme in de sportjournalistiek geen leidend beginsel is in de Volkskrant. Over de man-vrouwverhoudingen zal de discussie nooit stoppen – de krant kan niet álles verslaan, de aandacht voor sport is al ruim voldoende. Ook voor vrouwenvoetbal. En zie hoe Dafne Schippers het deze week tot nieuwspagina 3 schopte.

‘Anderhalve pagina over 1 (!) touretappe van de mannen en slechts een kleine halve pagina over de vrouwelijke eindzege van de Giro.’ ‘Geen woord over de kwalificatiewedstrijd van de Nederlandse voetbalvrouwen tegen Noord-Ierland. Hoe kan dat?’

De chef sport kent de klachten maar al te goed. Ze vloeien voort uit journalistieke afwegingen. Winst is geen criterium. Gelijke aandacht evenmin. ‘Vrouwenvoetbal is om allerlei journalistieke redenen minder belangrijk dan mannenvoetbal. In andere sporten is dat andersom, zoals deze dagen blijkt. We zijn er niet om vrouwensport te stimuleren, maar om ontwikkelingen te signaleren en te duiden.’

Mannensport wordt nu eenmaal intenser en massaler beleefd dan veel vrouwensport. De grote publiekssporten voetbal en wielrennen krijgen meer aandacht dan kleinere. Daarnaast is er de prozaïsche praktijk, zoals van Wimbledon: voor de maandagkrant is een mannenfinale op zondag actueler dan een vrouwenfinale op zaterdag. Maar ook de vraag wie wint, kan de aandacht beïnvloeden. ‘Als Serena Williams, net moeder, Wimbledon had gewonnen, hadden we dat zeker groter gebracht dan nu.’

Discussie daarover is onvermijdelijk. Onnodige of ‘seksistische’ taal moet vermeden worden. Een alerte eindredactie doet wonderen. Wakkere lezers ook. Om een oude reclame te parafraseren: blijf wijzen.

Post van een lezer
Rectificatie of advertentie?

In de krant stond dinsdag een rectificatie van een Volkskrant-artikel over een nieuwbouwproject van Naturalis. Het zag eruit als redactionele tekst, maar er stond ‘Advertentie’ boven. Wat was dit?

J. Lemmers
Den Haag

De krant had een interview gehad met de ­algemeen directeur van Naturalis. Daar was niets mis mee, maar zijn uitspraken waren tegen het zere been van de architect van ­Naturalis. Die stapte naar de rechter en kreeg gelijk: Naturalis moest een advertentie plaatsen waarin de uitspraken van de directeur werden rechtgezet – niet omdat ze verkeerd waren weergegeven. De hoofdredactie heeft verwarring trachten te voorkomen door aan te dringen op de term ‘Rectificatie door Naturalis’, het Naturalis-logo moest erbij staan, het lettertype moest afwijken. Kennelijk heeft dat niet alle verwarring voorkomen.

Meer over

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.