Vrouwen rukken overal op, ook richting top

Het feminisme fungeert als laatste verdedigingslinie tegen dreigende zedenverwildering van binnenuit en oprukkende barbarij van buitenaf.

Minister Jeanine Hennis-Plasschaert van Defensie. Beeld anp

Het feminisme is (het woord zegt het al) een vrouwenzaak. Dat zal verklaren waarom mannen er zo weinig over zeggen en er lippendienst aan bewijzen door hun lippen stijf op elkaar te houden. Ruzie met je vrouw, je vriendin, je dochter, of je moeder; je hebt het liever niet.

De babbelshows over voetbal op tv zijn de laatste bolwerken van mannen onder elkaar. Verder rukt de vrouw overal op, ook richting top, al wordt er altijd bij gezegd dat dit 'ontzettend langzaam' gaat. Wat onzin is: de wereld verandert waar je bij staat.

Wie had een halve eeuw geleden kunnen denken dat de (uitgeklede) krijgsmachten van Duitsland, Nederland en enkele Scandinavische staten onder leiding zouden staan van een vrouw? En dit zien we niet alleen in protestantse landen. Spanje, dat na de aanslagen in Madrid zijn troepen terugtrok uit Irak, had al een minister van Defensie die ook nog zwanger was. Erger van God los kun je niet zijn.

Misschien verklaart dat de populariteit van Poetin, een ouderwetse bullebak die nog weet hoe je angst moet aanjagen. Dat is er in het softe Europa niet meer bij, al heerst er in ons gefeminiseerde werelddeel ook een staat van morele paniek.

De nieuwjaarswisseling in Keulen had nooit zo'n ophef kunnen veroorzaken als het niet om 'onze vrouwen' ging die door opgewonden buitenlandse mannen in hun eer waren aangetast. Anders dan bij de aanslagen in Parijs vielen er geen doden, maar van onze vrouwen moeten ze afblijven. Een antropologische oerschreeuw, ware het niet dat de feminisering van westerse samenlevingen een novum is. Nooit eerder in de menselijke geschiedenis maakten velen zich zo druk over de gelijkheid tussen man en vrouw, een fundamentele waarde die de superioriteit van ons beschavingstype moet onderstrepen.

Dirk-Jan van Baar, historicus. Beeld Rob Huibers

'Wij zijn beschaafd' (en zij niet), zei Mark Rutte, om zijn walging van Keulse toestanden kracht bij te zetten. Progressieven en conservatieven bieden tegen elkaar op, waarbij islamcritici met een beroep op Ayaan Hirsi Ali weten dat de vrouw in het vrije Westen het best tot haar recht komt en geharde feministen juist de onderdrukte moslimman in bescherming nemen omdat de blanke man ook niet deugt. De dames willen zich niet voor het karretje laten spannen van vreemdelingenhaters. De schaamte voorbij schreef Anja Meulenbelt al in 1976, toen zij nog geen bekende activiste was voor de Palestijnse zaak.

Het bloed kruipt waar het niet kan gaan. Zo is iedereen ineens tegen politieke correctheid, die de Duitse politie blind heeft gemaakt voor de massa-aanrandingen op het Keulse Domplein. Alsof dit niet de nieuwe politieke correctheid is. In Nederland wordt nu schande gesproken van een Polizei die niet ingrijpt. In de jaren zeventig heette alles met een gummiknuppel nog fascist. Omdat Duitse ordehandhavers bang waren te stigmatiseren, kregen buitenlandse horden vrij spel.

De vrouwelijke burgemeester van Keulen, in oktober zelf door een neonazi aangevallen, moest het ontgelden, omdat zij haar sekse-genoten had aangeraden dronken menigten voortaan op armlengte te houden. Fout, volgens de critici (onder wie onze emancipatieminister Lodewijk Asscher), omdat zij met haar zienswijze vrouwen medeverantwoordelijk maakte voor wat hun overkomen was. Maar zijn vrije vrouwen, die ooit in tuinbroeken gekleed gingen, dan helemaal niet verantwoordelijk meer voor de hormonenhuishouding die ze bij mannen, testosteronbommen of niet, in beweging kunnen zetten?

Complexe materie, maar in de jaren negentig zijn zulke ongerijmdheden al in kaart gebracht door de filosoof Bart Croughs. In zijn In de naam van de vrouw, de homo en de allochtoon gaf hij een perfecte kenschets van het denken van de progressieve intelligentsia.

Je hoort vaak dat links aan zelfhaat lijdt en het eigen volk in naam van gelijke rechten veronachtzaamt. Dat zie ik anders. Er is wel degelijk politiek correct gevoel voor hiërarchie en 'het eigene'. Eerst komt de eigen vrouw, dan de homo (tegenwoordig lhbt, een razendsnel ingeburgerde afkorting waarvan ik even heb gedacht dat het een zorgverzekeraar was), en dan pas de allochtoon, van wie de man 'na Keulen' nodig naar onze zin moet worden opgevoed. De boodschap wordt meestal verkondigd door een zwarte vrouw, zodat deze nooit paternalistisch, seksistisch of racistisch kan zijn. Tegelijk is het geëmancipeerde mensbeeld extreem bevoogdend. Ook de nobele wildeman van weleer, die nu onze winkelstraten onveilig maakt, moet aan de ketting. Net als zijn blonde soortgenoot.

Natuurlijk is er nog zoiets als democratie, waarin de gewone man een stem heeft. Maar in onze hoogopgeleide samenleving staat hij onderaan. Hij is waardeloos, als soldaat voor de vrijheid, als weggesaneerde arbeider voor het bnp, als beschermheer van onze vrouwen op straat. Alleen als teddybeer en brave kindervriend heeft hij nog toekomst. Niks gendergelijkheid, de gewone man is in stilte afgeschreven. Ondertussen is het feminisme onze laatste verdedigingslinie tegen dreigende zedenverwildering (van binnenuit) en oprukkende barbarij (van buitenaf).

Dirk-Jan van Baar is historicus.

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.