Opinie Onwaarheden rondom pro-lifedemonstraties

Voorstanders van abortus framen de pro-lifebeweging

De aantijgingen dat pro-life-activisten zich agressief gedroegen bij abortusklinieken, kloppen niet, zegt Chris Develing van Schreeuw om Leven.

Voor de deur van abortuskliniek Het Vrelinghuis, gevestigd in het gebouw van de Stadskliniek Utrecht aan de Biltstraat, hangt een bord waarmee wordt gewaarschuwd voor agressieve anti-abortusdemonstranten. Beeld ANP

De Utrechtse burgemeester Jan van ­Zanen schreef op 20 juni in een brief aan zijn gemeenteraad dat zijn toezichthouders sinds augustus 2018 tientallen keren bij de abortuskliniek Vrelinghuis hebben geobserveerd tijdens demonstraties van Schreeuw om Leven, met als resultaat dat er ‘.. geen waarnemingen zijn gedaan over gedragingen die niet passen bij de afspraken en voorschriften zoals die zijn opgelegd.’

Een opvallende conclusie nadat onze organisatie Schreeuw om Leven het afgelopen jaar werd geframed als een organisatie die labiele, zwangere vrouwen intimideert. Het was uitgerekend het Vrelinghuis dat in januari aan de bel trok over ‘agressieve en intimiderende anti-abortusdemonstranten’. De directie hing zelfs een bord bij de deur dat vrouwen waarschuwt voor al dit geweld. Maandenlang stond de landelijke pers bol van aantijgingen richting pro-life-activisten die, indien bewezen, konden leiden tot strafvervolging. Op hoge toon werden beschermende bufferzones geëist rondom de klinieken. 

Zoete koek

Een meerderheid in ons land slikte de berichtgeving voor zoete koek en als gevolg daarvan werden prolifekantoren bestookt met dreigementen en onlinescheldkanonnades. En nu blijkt uit het Utrechtse onderzoek dat het Vrelinghuis dus geen enkele keer melding heeft gedaan van intimidatie en agressie, terwijl de zogeheten overlasttelefoon die de gemeente beschikbaar stelde daar hét middel voor is. Toegegeven, de kliniek maakte één keer gebruik van de overlasttelefoon: omdat de demonstratie van die dag niet was aangemeld. Maar als je daar de telefoon al voor oppakt, dan toch zeker voor zwangere vrouwen die overstuur binnenkomen? Als we de directie van de kliniek en directeur Christa Compas van het Humanistisch Verbond moesten geloven, gebeurde dit aan de lopende band. Die anekdotes zijn ongeloofwaardig.

Kunstgrepen

In januari maakte EenVandaag een reportage samen met de Vrelingkliniek en het Humanistisch Verbond. Met de nodige kunstgrepen moest de kijker het idee krijgen dat er echt iets aan de hand is. Zo werd er onheilspellende muziek gemonteerd onder onschuldige undercoverbeelden van pro-lifers die vrouwen proberen te helpen in hun situatie. Omdat er geen agressie te zien was, volgde erna beeldmateriaal van een onsmakelijk ogende demonstratie uit Amerika, als voorbeeld van de naar Nederland overgewaaide prolifetactieken. Het waren echter beelden van een feministische pro-choicedemonstratie. Wie ingewijd is, zag direct hoe nepnieuws werkt; het grote publiek had geen erg in de politiek gemotiveerde heksenjacht die zich voor hun ogen voltrok.

Onderzoeksinstituut Openbare Orde en Veiligheid van de Rijksuniversiteit Groningen oordeelde recentelijk ook dat er geen juridische gronden zijn om een hele organisatie een bufferzone op te leggen. Het recht op demonstratie waarborgt nu eenmaal de mogelijkheid te demonstreren daar waar men denkt te moeten zijn. Ook zijn eventuele gekwetste gevoelens geen reden tot een verbod. Verder leek het gedrag van de pro-lifedemonstranten over het algemeen niet op het in de wet strafbaar gestelde feit van intimidatie. Vanwege die strafbaarheid, wordt deze krachtterm vermoedelijk al een jaar gebezigd door politici als Dijkstra (D66), Ploumen (PvdA) en Ellemeet (GroenLinks). 

Laster

Maar zelfs nu de claims van pro-lifetegenstanders ongefundeerd blijken te zijn en Van Zanen oordeelt dat bufferzones overbodig zijn, gaat de laster onverminderd door. Pia Dijkstra zei vorige week bij Pauw dat ‘…we leven in een tijd waarin vrouwen die naar de abortuskliniek gaan geïntimideerd worden door anti-abortusactivisten en noem maar op.’ Hoe kan een oprecht politicus dit blijven zeggen met een leeg dossier op tafel? In het artikel dat Marjon Bolwijn in de Volkskrant besteedde aan de pro-lifebeweging (2 mei, ‘Hoe activisten bij de abortuskliniek Fatima op andere gedachten brengen’) zei de directeur van de Rotterdamse kliniek dat zijn personeel bij de geringste twijfel niet aborteert. Maar toen hij hoorde dat een vrouw, Fatima, na het contact met een pro-lifer niet op haar afspraak zou verschijnen, leek hij niet blij met haar keuze. Hij verwachtte dat ze binnenkort weer op de stoep stond. Volgens hem zou Fatima spoedig beseffen dat de hulp van Schreeuw om Leven een keer ophoudt, waarna er nog vele moeilijke jaren volgen. Over een gebrek aan empowerment gesproken.

Onwaarheden

Bij Schreeuw om Leven hebben we de laatste tijd moeten zwemmen in een vloed van onwaarheden. Niet makkelijk, als het leeuwendeel van de media meent dat jouw hulp een vrouwenhatende relikwie is. Als ik zo objectief mogelijk probeer te zijn, zie ik geen grond voor die laatste aantijging. Goed, we zijn het oneens over de definitie van hulp, maar dát onze mensen willen helpen, staat buiten kijf. Feit is ook dat we de afgelopen weken e-mails ontvingen van vrouwen die het tragisch vonden dat vorig jaar of vorige week niemand bij de deur stond om hún de helpende hand te bieden. 

Chris Develing is medewerker bij Schreeuw om ­Leven

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden