Column

Voorspelbare cadeautjes kopen is ook een kunst

Je schijnt het geluk in jezelf te moeten vinden, en dat lukt me heel goed sinds ik - deze week tien jaar - met Gijs ben. Laten we het zo maar zeggen. Ik wil hem niet teveel onder druk zetten.

Beeld Thinkstock / Ryan McVay

Woensdagochtend, op de tiende verjaardag van onze relatie, lag ik wakker te worden en te denken dat ik straks in de regen een sportdag van school moest begeleiden, toen hij in mijn oor fluisterde: 'Je moet wat spullen pakken, want we gaan ergens naartoe.' Twee uur later zaten we in de trein naar Parijs.

Zelf had ik voor ons tienjarig bestaan als cadeau een langspeelplaat voor hem gekocht. Ieder heeft zijn functie in een relatie.

De een is goed in het verzinnen van grote, goed uitgedachte romantische verrassingen, en de ander kan goed voorspelbare cadeautjes kopen.

Ik geef hem altijd een plaat. Voor zijn verjaardag, met Sinterklaas. Ik geloof dat hij het niet erg vindt. Meestal is het de verkeerde plaat en dan ruilt hij hem even.

's Avonds vertrokken we vanaf ons hotel - precies het goeie hotel, met bakken rode geraniums voor de ramen - naar het restaurant en besloten we een uberPOOL te nemen. Dat is een taxi die je deelt met anderen die dezelfde kant op moeten. Op de app zagen we dat we een vrouwelijke chauffeur zouden krijgen die Hélène heette. Even later verscheen de melding dat onze medepassagier Émilie heette.

Een roomwitte BMW met glazen dak reed voor. Voorin zaten Hélène en Émilie, twee vrouwen die uit een reclame voor Parijse vrouwen waren gestapt. Hélène had precies de goede warrige knot op haar hoofd en rebbelde in snel Frans met Émilie, de Franse versie van Nadja Hüpscher in een gebloemde minirok.

Omdat uberPOOL de sociale versie van een taxi is en de intieme versie van een bus, raakten we meteen in gesprek. Ik vertelde in mijn zelfbedachte Frans dat Gijs mij als verrassing mee naar Parijs had genomen. Hélène en Émilie knikten goedkeurend. We zeiden dat we nu naar een restaurant gingen. Hélène en Émilie wilden weten welk restaurant. Gijs noemde de naam. Émilie googelde het meteen, met haar roze nagels typend op haar Samsung. 'Ah', zei ze na een tijdje. 'Een heel goede keuze.'

Ze liet het scherm aan Hélène zien, die knikte. 'Raffiné', las Émilie voor. 'Produits frais.'

Ze keek goedkeurend om naar Gijs. 'Il a tout prévu, ce monsieur.'

We waren bij het restaurant. Hélène en Émilie reden door naar Émilies bestemming. Het werd nog een heel romantische avond. Zelfs zonder Hélène en Émilie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden