Column Eva en Eddy Posthuma de Boer

Voor wie net als ik in geen god gelooft, is Dirk De Wachter een uitkomst

Het leven door de ogen van de Posthuma de Boers - elke twee weken een foto uit het rijke naoorlogse archief van vader Eddy, met een tekst van dochter Eva. Dit keer: over de zin en onzin van geluk. 

Gelukkig nieuwjaar. Ik zei het tegen mijn liefsten, blèrde het vanaf ons dak over de daken, appte het naar overzeese dierbaren, zong het met Abba mee in de keuken en daarna al karaokend in die van de buren, ik fluisterde het nog eenmaal tegen mijn grote lief voor ik in slaap viel, en werd op 1 ­januari wakker met in mijn hoofd een uitspraak van Dirk De Wachter: wie alleen maar gelukkig wil zijn, is gedoemd tot mislukken.

Begrijp me goed, ik hou van Dirk De Wachter. In België, waar de psychiater vandaan komt, is hij welhaast een volksheld, hier weten nog lang niet genoeg mensen wie hij is. Wat mij betreft brengen we daar dit jaar verandering in, en niet alleen omdat de naam Dirk De Wachter klinkt als die van een ontwapenend romanpersonage. Dirk De Wachter is een man wiens woorden je wilt opslokken en als leidraad laten dienen. Zeker voor wie net als ik in geen god gelooft, is Dirk De Wachter een uitkomst.

Middelburg 1967 Beeld Eddy Posthuma de Boer

Soms treedt hij op voor publiek. Ik heb eenmaal de mazzel gehad zo’n optreden te mogen bijwonen. Hij lapte alle podiumregels aan zijn laars. Hij droeg een shabby, scheef­gezakt colbert en verborg zijn gezicht achter sluike plukken haar. Als een zoutzak, blik op de grond, microfoon tegen zijn mond gedrukt, liet hij zijn stem klinken. Toen mijn ­gedachten over zijn onaangepastheid op waren, begon ik te luisteren naar die stem en mee te varen op zijn verhaal, gegoten in prachtig Vlaams, met woorden als genotvol, nondedju en nietsigheid. In zijn pleidooi voor ongelukkig zijn, vol oergeestige en prikkelende anekdoten, had hij het over hoe we het altijd maar leuk moeten hebben, de stilte die we niet meer horen, en gaf hij antwoord op de vraag hoe het dan wel moet, leven: door een goed mens proberen te zijn en niet het eigen geluk na te streven, maar dat van anderen.

Roerend, was en ben ik het met hem eens. Maar ernaar leven ho maar, met m’n gelukkig nieuwjaar. Elke dag ga ik stampvoetend te lijf omdat ik zo per se gelukkig wil zijn. Ik doe heus ook weleens iets voor een ander, maar mijn eigen leukhebberij blijft het hoogst in het vaandel staan. Kansloos natuurlijk – zoals Marc-­Marie op Oudejaarsavond zei: geluk kun je niet vasthouden en verdriet sleep je eindeloos mee.

Ik heb meer Dirk De Wachter ­nodig. Wij allemaal, misschien wel. Daarom lijkt het mij een puik idee om hem voor de oudejaarsconference 2019 te vragen. Hij hoeft geen rood pakje aan, hij mag komen zoals hij is. Want als geluk ergens schuilt, houdt het zich bij hem verborgen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.