Bericht uit Toledo

Voor spektakel moet je naar Toledo. Laat je meevoeren en vergeet voor even de politiek

Nachtelijk spektakel in themapark Puy du Fou España.

Het was een glansrijke gebeurtenis in de geschiedenis van Spanje. Dat zei althans de regiopresident van Castilla-La Mancha. Hij had het over de opening van het historische themapark Puy du Fou España, in Toledo.

De naam doet het al vermoeden: Puy du Fou is een Franse uitvinding. Het park is zo populair in Frankrijk dat alleen Disneyland Parijs meer bezoekers trekt. Het schijnt ook rechts te zijn. In de zin van: nationalistische verheerlijking, borstklopperij over de grootste daden uit het verleden, warme sympathie voor het katholicisme.

Goed, dat beloofde flink wat ophef. Zeker in een land als Spanje, waar links en rechts nooit te beroerd zijn om elkaar in de haren te vliegen. Ik reisde dus af naar Toledo voor de opening. De lucht was dreigend en onheilspellend. In de verte zag ik bliksemflitsen – die zouden vanavond misschien ook inslaan in de Spaanse samenleving, bedacht ik, hoe symbolisch.

Het viel op dat er over de rode loper die was neergelegd in het stenige landschap veel rechtse politici paradeerden. Ik herkende Pablo Casado, de leider van Partido Popular, de grote conservatieve partij van Spanje. Hij glimlachte breed, maar dat zei niets, want hij glimlacht altijd breed – zelfs toen hij de verkiezingen glorieus verloor, wist hij die glimlach niet van zijn gezicht te poetsen. En daar was Esperanza Aguirre, ooit regiopresident van Madrid. Ze maakte een verweerde, afgebladderde indruk, en wat bleek: een dag later werd ze aangeklaagd voor schaamteloze partijverrijking. Dat voelde ze waarschijnlijk al aankomen.

Ik besloot het te verifiëren bij de persvoorlichter van dienst: was dit een project van de conservatieven? Nee, nee, haastte hij zich te zeggen. Die rechtse lieden waren er voor de balans. Het geval wilde dat op dit moment zowel de minister van Toerisme als de regiopresident van Castilla-La Mancha en de burgemeester van Madrid van de linkse PSOE waren.

De nacht viel, het spektakel begon. In het lege ommeland van Toledo was in een paar maanden tijd een compleet middeleeuws stadsgezicht uit de grond gestampt: een burcht, een kerkje, een rivier met een brug, stadsmuren en zelfs een Don Quichottiaanse windmolen. Een decor van vijf hectare groot.

We zagen hoe Toledo werd binnengevallen door de Moren. Paarden galoppeerden het decor op, ruiters droegen wapperende vaandels mee. Het was alsof een geschilderd oorlogstafereel tot leven kwam. Daarna waren er harems met vrouwen die sensueel dansten op het water. De moslims werden verdreven door de christenen, gelukkig, de klok werd teruggehangen in de kerk. Plotseling rees er uit de rivier een levensgrote karveel op, met Columbus aan boord, die trots verhaalde over de ontdekking van Amerika. Vervolgens kwamen de troepen van Napoleon. Zelfs de Spaanse Burgeroorlog werd niet verzwegen: een meisje huilde dat haar twee broers waren gestorven, ieder vechtend aan een andere zijde.

Daar had je het al! Dat geldt in Spanje als een rechtse uitleg van de geschiedenis. Volgens links is de Burgeroorlog geen strijd tussen twee broers, burger tegen burger, maar een gewapende opstand van het leger van Franco tegen een rechtmatige linkse regering. Ik kon de verontwaardiging al ruiken. Die trotse Columbus zou waarschijnlijk ook niet goed vallen. En trouwens, waarom waren bijna alle vrouwen, als ze al tekst hadden, breekbare wezens met piepstemmetjes?

Maar ineens werd ik moe van mezelf, van dat reflexmatige zoeken naar heibel en onenigheid. Het was een grandioze avond geweest. De gezichten van de bezoekers stonden opgetogen. Er was geen spoor van boosheid of protest. Moest ik dan werkelijk de journalist zijn die het feestje weer kwam verpesten? Die net zo lang pookte in de samenleving tot er een discussie opvlamde?

Nee, besloot ik. Als je een spektakel wilt zien: ga naar Toledo. Laat je meevoeren. En vergeet de politiek maar even.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden