ColumnLoes Reijmer

Voor John de Mol bleef het toch iets abstracts, seksuele intimidatie

null Beeld
Loes Reijmer

Je hoorde deze week nog weleens gemopper dat het nergens anders over ging. Dat het een soap was, een beetje vunzig ook, iets voor de roddelbladen en showbizzrubrieken. Navelstaarderij bovendien, waar een klein land klein in kan zijn. Hebben we door dat Poetin dreigt Oekraïne binnen te vallen, dat de rijksten alleen maar rijker worden, dat China invloed probeert uit te oefenen op Nederlandse academici? En dan zijn wij bezig met het seksleven van de man van Linda de Mol?

Zalig zijn degenen voor wie de kwestie The Voice abstract is. Degenen die het van een afstandje kunnen bekijken, het hoofd lauwtjes schuddend: het zal allemaal wel. Degenen die niet weten hoe het is om op straat, op de werkvloer, op sociale media of op de dansvloer te moeten navigeren rondom grote ego’s, of broze ego’s. Degenen die niet, zo zou je min of meer kunnen zeggen, de ándere helft van de bevolking zijn.

Het schandaal van The Voice gaat, voor de duidelijkheid, in de kern niet over het seksleven van de man van Linda de Mol. En ook niet over het seksleven van Ali B, of dat van Marco Borsato.

Het gaat over de carrières van vrouwen. Jonge zangeressen die een droom hadden, op een podium wilden staan – en tot het vernederende besef kwamen dat het helemaal niet om hun talent of inzet ging. Niet alleen, althans. Vanaf het moment dat de kandidaten een flirterig appje van bandleider Jeroen Rietbergen ontvingen, voelden ze: mijn optreden is niet meer het enige dat telt. Hoe te reageren? Als je terugflirt, word je medeplichtig, een afwijzing kan consequenties hebben voor je carrière. Een gekmakend dilemma dat niet alleen kandidaten van The Voice treft, maar vrouwen (en een enkele man) op vele werkvloeren.

Coach Ali B benaderde de jonge vrouwen na afloop van hun deelname, blijkt uit de verhalen in BOOS. Maar ook dat gebeurde onder de vlag van werk. Een kandidaat die het programma net had verlaten, bood hij een dag in de studio aan. Om vervolgens bij haar thuis aan te kloppen met de mededeling dat hij zin had om haar ‘te neuken’. Een andere ex-kandidaat met wie hij in de weken daarvoor een vriendschappelijke band had opgebouwd, nam hij mee naar zijn studio, zijn werkterrein dus. Daar drong hij plotseling aan op seks.

De vrouwen voelden zich gezien om hun talent, ze dachten dat Ali B iets met hen wilde als artiest. Dat is niet naïef, want dat is het verhaal waarmee we opgroeien: dat mannen en vrouwen even serieus worden genomen, dat we louter gevierd worden om wat we kunnen. Het wangedrag bij The Voice laat zien dat het vooralsnog een fabeltje is, dat het ideaal pas dichterbij komt als macht evenwichtiger wordt verdeeld.

Sinds donderdag is er al veel gezegd over het ontluisterende interview met John de Mol. Over zijn stellige overtuiging dat bandleider Rietbergen, óók nog eens zijn zwager, geen machtspositie had. Over het machismo waarmee hij Rietbergen ‘alle hoeken van de kamer had laten zien’, maar hem gewoon liet aanblijven als bandleider. Over zijn oprechte verbazing dat vrouwen zich niet eerder bij ‘de loketten’ hadden gemeld.

Wat mij vooral zal bijblijven is de algehele nonchalance, de kennelijke desinteresse in het onderwerp. Hier zat een man die zich nog nooit had verdiept in seksueel grensoverschrijdend gedrag, ook al leidt hij al decennialang een media-imperium. Een man die het zelfs nu niet nodig had gevonden een deskundige te raadplegen, in voorbereiding op het interview. Een man, kortom, voor wie de kwestie The Voice abstract bleef, ook al zat hij er tot zijn nek in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden