Column Sylvia Witteman

Voor je het weet zit je op een bierfiets naar je eigen trouwvideo te kijken

Waarschuwing voor echtparen: als je niet sterft en niet gaat scheiden ben je op een goed moment 25 jaar getrouwd. Je voelt je dan erg oud, of, zoals huisgenoot P, die graag overal een positieve draai aan geeft, glunderend opmerkte: ‘Onze zilveren bruiloft, en we hebben onze eigen tanden nog!’ (Tip voor wie een dergelijk geluk deelachtig wil worden: poets uw tanden met enige regelmaat, gebruik ze niet om conserven te openen of tuingereedschap te demonteren en leg 20 duizend euro opzij voor onvermijdelijke tandheelkundige bijstand.)

‘Ik vind dat we een feest moeten geven’, zei P. ‘Ik niet’, zei ik, en daarmee was dat feest van de baan. Goddank, want voor je het weet zit je op een bierfiets naar je eigen trouwvideo te kijken, in het deprimerende besef dat je indertijd jong en mooi was zonder daar voldoende misbruik van te maken.

‘Hoe doen jullie dat nou, zo lang samen blijven?’, vraagt men weleens. Een standaardwijsheid is ‘maak geen ruzie over onbenulligheden’, maar dat is onzin, want P en ik maken vrijwel uitsluitend ruzie over onbenulligheden. Zo is een zak bedorven aardappelen in de keukenla eens inzet geworden van een ruzie die zó groots uit de hand liep dat ik dezelfde avond nog loeiend van het huilen op Funda naar een eenpersoonswoning zat uit te kijken. (Tip: gooi uitgelopen aardappelen weg voordat die enge, bleekpaarse slierten door het keukenraam naar buiten beginnen te groeien.)

‘Een goed huwelijk kenmerkt zich door gedeelde interesses’, hoor je vaak, en ook dat is nonsens. Ja, P. en ik delen een liefde voor Sovjetfilms uit de jaren zestig, voor kitscherige bedevaartsoorden, treurige badplaatsen, Kaukasische tapijten en een bepaald soort worst die je alleen in Zuid-Duitsland te eten krijgt, maar dat is het dan ook wel zo’n beetje, wat de gezamenlijke interesses betreft.

Nee, het ware geheim van een goed huwelijk is een pauselijke zegening. Wij hebben die ontvangen op huwelijksreis in Rome, 25 jaar geleden dus, een fraai document dat sindsdien ingelijst aan de muur hangt. Johannes Paulus II staat erop; hij smeekt een ‘abbondanza di divine grazie’ over ons huwelijk af, een overvloed van goddelijke genade dus, en dat heeft vrij goed geholpen.

Als zilveren-bruiloftscadeau schonk ik P. dus een weekend naar Rome, met mij, om die pauselijke zegen te laten verlengen. ‘Naar Rome? Met jóú? Noem je dát een cadeau?’, smaalde onze jongste zoon. (Tip: mocht u kinderen krijgen, probeer die dan niet zelf op te voeden, maar láát dat doen, door een kreng van een gouvernante of een wachtmeester der huzaren.)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden