Arthur van Amerongen Column

Voor het verven van smurfen ronselde BP Nederlandse kindjes. Een van hen was ik

Een van de meest traumatische gebeurtenissen uit mijn jeugd is het smurfenverven. 

Bij de BP-pomp kreeg je in de jaren zeventig een smurf mee na het tanken. De poppetjes waren razend populair, want als de Nederlander in iets uitblinkt, is het wel schrapen, hamsteren en het verzamelen van gratis hebbedingetjes.

Ik weet daar alles van, want ik spaarde sigarenbandjes, speldjes, munten, voetbalplaatjes, suikerzakjes en luciferdoosjes. Opgelucht verkocht ik die troep op mijn 16de, want ik weigerde geld te lenen en te stelen voor drugs.

Smurfen heb ik nooit gespaard. Ik vond de strip kinderachtig, al maakte Gargamel het gekrioel enigszins verdraaglijk.

Die vervelende mennekes (+ de smurfin) die je destijds bij de BP kreeg, moesten geverfd worden. De klus uitbesteden aan derdewereldukkepukkies kon natuurlijk, maar het smurfentransport van Bangladesh naar Nederland was wat begrotelijk, dus ronselde British Petroleum Nederlandse kindjes. Een van hen was ik.

Via een duister contact van mama kreeg ik een zak kleurloze smurfen. 

Ik was een MBD’tje (minimal brain damage) en schurkte tegen tourette en asperger aan, maar op de Veluwe kreeg je dan gewoon de diagnose ‘druk kind’.

Met een fijn penseeltje schilderen is dus niet mijn ding. Ik ben meer van het ruige kwastwerk. 

Daar zat ik dan, met een zak vol smurfen en een paar potten verf. 

Ik meen dat ik 5 cent per smurf kreeg en dat was zelfs in die tijd weinig. Waarschijnlijk was ik net iets goedkoper en net iets minder intellectueel uitgedaagd dan de gekkies van de sociale werkplaats van stichting Arbeidszorg.

Na een kwartier kreeg ik een aanval en flikkerde ik alle smurfen in de pot met blauwe verf. Tot zover mijn loopbaan als beeldend kunstenaar.

Ik had dit trauma een plekje gegeven (lees: verdrongen en verdoofd), tot ik vorige week met mijn mattie Ivo in Júzcar belandde. Het schattige dorpje ligt midden in de bergen van Andalusië en was het decor van de smurfenfilm. Alle huisjes zijn daarom knalblauw geschilderd, de smurfen werden er later via animatie in gepropt. 

Wij kwamen voor serieus onderzoek naar drugs, want de woeste bergen rond Júzcar zijn het walhalla van de Spaanse wietteelt. Ik haat blowen maar verveelde me dermate dat ik een porro opstak. 

De gevolgen waren vreselijk. Zo heb ik urenlang een levensgroot beeld van de smurfin geknuffeld, omdat ik dacht dat het Claudia de Breij was. 

En daarom waarschuw ik voor de zoveelste keer: kids, blijf toch van die rotdrugs af. 

Wees geen dopesmurf. 

Claudia de Breismurf. Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden