in 150 woordenSander Donkers

Voor haar Goudkopje kwam Tante Jo zelfs zwabberen op de antiautoritaire crèche

Om redenen die niet eenvoudig te reconstrueren zijn, brachten mijn ouders me begin jaren zeventig naar een antiautoritaire crèche, gevestigd in een kraakpand dat meer dan rijp was voor de sloop. Er zat geen ritme in de dagen, wel pindakaas aan de muur. Poppen met net-echte geslachtsdelen en een verbod op ‘militaristies’ speelgoed moesten mij wapenen tegen de verderfelijkheid van de burgermaatschappij.

Als mijn dierbare Tante Jo zaliger zich hier met emmer en dweil naar binnen waagde moet in haar hoofd het geraas van botsende wereldbeelden hebben geklonken. Maar nooit sprak ze daarover één onvertogen woord. Dat haar Goudkopje het zonder rust en regelmaat moest stellen, lag buiten haar invloedssfeer. Omgekeerd haalde geen van de ‘antiautoritairen’ het in zijn hoofd het oudje in die bloemetjesjurk ook maar een strobreed in de weg te leggen bij haar pogingen in godsnaam nog wat reinheid in het Sodom en Gomorra te scheppen. Waar Tante Jo zwabberde gingen gedwee de beentjes omhoog.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden