Column Peter Winnen

Voor de betere analyse moet je bij Lance zijn

Niet dat ik er elke dag naar luisterde, maar tijdens de jongste Tour de France zocht ik op de momenten die ertoe deden naar de Lance Armstrong-podcast op smartphone dan wel laptop. Hij is het soort van analyticus dat graag van dik hout planken zaagt: to the point, ijzeren metaforen, vaak onbedoeld humoristisch.

Een vakidioot die zeven keer op een rij de Tour won en al die zeges kwijtspeelde. Een gevallene, een gemangelde, zeg maar gerust een vogelvrij verklaarde; maar voor de betere analyse moest je bij Lance zijn.

De podcast die hij al een paar jaar de wereld in slingert wint aan populariteit, zelfs in de VS. Armstrong zelf zegt er over dat de Armstronghaters een niet onbelangrijk deel van de abonnees uitmaken: haat is een positieve emotie want ‘elke abonnee is er een’.

Lance Armstrong lijkt er geen moeite voor te doen zijn status als gehaat ‘object’ te willen keren. Hij is wat hij is, zevenvoudig tourwinnaar met zero zeges. Hij moet voorwaarts, zegt hij. Niet vergeten, maar simpel voorwaarts als icoon van de malversatie. Wat anders zit het erop terwijl je nog niet dood bent.

Armstrong werd door het Amerikaanse antidopingagentschap destijds weggezet als the biggest fraud in the history of sports. Dat was onzin natuurlijk. Vergeleken bij wat er ten tijde van de ongebreidelde bewapeningswedloop gebeurde in bijvoorbeeld het geheime laboratorium c.q. transfusiecentrum van de Madrileense druïde Eufemiano Fuentes was Armstrong maar een kleine jongen. Vanuit bepaald perspectief zou je kunnen zeggen dat hij en zijn ploeg heel verstandig bezig waren.

De grote zonde van Armstrong bestond eruit dat hij zeven keer de Tour won en iedereen die aan hem twijfelde psychisch kapot maakte. Dat laatste dacht hij te kunnen doen omdat hij zich groter waande dan de Tour. Groter nog dan Amerika. Groter dan de wereld.

Door NBC, de Amerikaanse zendgemachtigde, werd hij dit jaar ingehuurd de live-uitzendingen van de Tour op te luisteren met zijn lichtende analyses. Een heel gedoe gaf dat. Omdat hij persona non grata is in de ministaat Tour de France, werd er af en toe geschakeld naar zijn verblijf in Aspen. Het zou ook zomaar gekund hebben dat wanneer Armstrong lijfelijk in Frankrijk was opgedoken, het hele peloton als door de bliksem getroffen aan de dope was gegaan.

You love him or you hate him, verzuchtte een Amerikaanse vriend en gewezen wielrenner clichématig toen ik hem vroeg naar de stemming in de VS. Lang niet elke Amerikaanse wieleradept pruimde Armstrong als gastanalyticus achter het poppenkastgordijn van NBC.

Hijzelf verklaarde Armstrong te haten noch lief te hebben. Dat hij stiekem genoot van de outlaw die de saloondeurtjes verbaal liet klapperen. Dat zieke provocatie heilzaam kan zijn. Op den duur.

Amen, besloot ik.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden