column sheila sitalsing

Voor de aarde heeft de mens niet zo goed gezorgd, maar dat heeft hem er nooit van weerhouden meer planeten te begeren

Voor de aarde heeft de mens niet zo goed gezorgd, maar dat heeft hem er nooit van weerhouden meer planeten te begeren. Te beginnen met Mars.

Niet te doen wegens dodelijke straling, ijle atmosfeer en andere ongemakken, maar omdat er altijd mensen zijn die het waanidee koesteren dat je elk obstakel te lijf moet gaan, lanceerde de Nederlandse ondernemer Bas Lansdorp in 2012 het plan om mensen met een enkeltje naar Mars te sturen voor de vestiging van een kolonie. Heel lang zou hun leven daar niet duren, vanwege voornoemde ongemakken – volgens artsen lag een spoedig overlijden aan kanker of erger in de lijn der verwachting. Er meldden zich een paar krankzinnigen voor de omslachtige zelfmoordmissie, Lansdorp repte extatisch van ‘tweehonderdduizend!’, het bleken er amper 4.000. Lansdorp, die zelf veilig op aarde blijft, doopte zijn onderneming Mars One.

En nu is Mars One platzak. De financiële tak is failliet: Mars One Ventures, de in Basel gevestigde commerciële poot die 6 miljard dollar bij elkaar moest sprokkelen om de eerste vier kolonisten op Mars te kunnen huisvesten, is niet meer. Het faillissement werd half januari al uitgesproken, een alerte gebruiker van Reddit ontdekte dit weekend het vonnis.

Terwijl de plannen nog zo mooi waren. Het project zou zichzelf goeddeels financieren door de verkoop van televisierechten. Want, zo legde oud-Endemoldirecteur Paul Römer, een van de breinen achter Big Brother en De Grote Donorshow, eens uit in een fantastische aflevering van Medialogica over het Marsproject: ‘Mars koloniseren is het grootste verhaal uit de menselijke historie. Daar kun je content van maken.’ En sinds inhoud ‘content’ is gaan heten, is ze goudgeld waard.

De beoogde content zou worden verzameld door de uitverkorenen permanent met een camera te volgen. Tijdens hun voorbereidingen, hun astronautentraining, hun reis, hun eerste stappen op Mars, hun aftakeling en hun dood. Volgens Römer ‘doe je dit niet om mensen te zien lijden en overlijden, maar om grenzen te verleggen’. Hij kon er ook niks aan doen dat deze grensverleggende intergalactische Big Brother ondanks alle hoogdravende motieven gewoon ordinair zou uitmonden in het live uitserveren van stervensprocessen.

Er zitten tussen de laatste honderd geselecteerden, dat moet je ze nageven, kleurrijke figuren die het fantastisch doen op camera. Zoals de Amerikaanse Sonia van Meter die in interviews met heilig vuur uitdraagt dat wij geen ‘one planet-civilization’ moeten willen zijn. Haar wisse dood op Mars zal ‘het offer waard’ zijn en ‘betekenis hebben’.

In Medialogica bekloeg Lansdorp zich ondertussen hevig over de Nederlandse pers. Types die wantrouwig ‘dat kan toch helemaal niet’ mompelden. Nee dan Amerika of Dubai, daar liepen ze met hem weg, ‘daar heb je tenminste een can do-mentaliteit’.

Helemaal waar was dat niet, van Amerika en can do, want als je Mars One googelt, stuit je op een boel Amerikanen die menen dat het project op zijn best luchtfietserij is en op zijn slechtst geldklopperij. Vermoedens over dat laatste werden bevestigd toen iemand verklapte dat donaties door kandidaten de kans om door de selectie te komen aanzienlijk vergrootten.

Het laatste jaar was het stil rond Mars One, heel stil. Gisteren pas verscheen een persbericht waarin het uitgelekte faillissement uit januari wordt weggewuifd. Hobbeltje. Er is sprake van ‘een nieuw investeringsplan’ en dito marketingplannen, die binnenkort worden onthuld. Ik denk een nóg vetter televisieconcept.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.