Column Esther Gerritsen

Voor 230 euro een échte safari in de auto – langs echte ongelukken, inclusief slachtoffers

Voor 230 euro kun je live een ongeluk filmen. Een echte safari in de auto, langs echte ongelukken, inclusief slachtoffers. Gratis beeldmateriaal mee naar huis. Dat is een koopje. Sommige mensen noemen het een boete, maar als je in de Beekse Bergen 25 euro betaalt om langs de dieren te rijden, noem je dat ook geen boete. Zo’n dierensafari is goedkoper, maar er gebeurt niets. Die dieren zijn gezond, er gebeuren geen rampen, er is geen nieuws om na te vertellen, of je moet het geluk hebben dat er, zoals dit voorjaar, een paar Franse toeristen met hun kind uitstappen, en ternauwernood aan de jachtluipaarden ontsnappen. Nee, de echte sensatie is te vinden langs de snelweg in vakantietijd. En het is allemaal echt, en daar zoeken we toch naar, authentieke ervaringen.

Goed, de automobilisten die maandag al rijdend een brand langs de A12 filmden, en zij die de zaterdag ervoor filmend langs een ongeluk op de A58 reden, zullen het geldbedrag toch als een boete ervaren, een straf. Maar ervaren ze de publieke verontwaardiging ook als straf? Raakt het ze, dat de meeste mensen het toch nog steeds ongepast vinden om andermans ongeluk te filmen?

Een van de filmers vond het maar onzin, al die verontwaardiging over het ramptoerisme, en zij deed, met naam, uitgebreid haar verslag in de regionale kranten afgelopen donderdag.

‘Iets heftigs filmen hoort nu eenmaal bij deze tijd’, zei ze, en ‘de mensen hebben het recht te weten wat er in hun wereld gebeurt.’ Ik mag alleen maar hopen dat deze filmer met haar verdediging heeft bijgedragen aan een nog grotere verontwaardiging, zodat de snelwegsafari’s niet zullen toenemen.

Waarom is het zo verleidelijk om zoiets te filmen? Misschien wel juist omdat het niet de bedoeling is dat je het ziet. En als je al net van een vakantieoord komt, van de beroemde trekpleisters die iedereen al heeft gezien, verlang je misschien wel nog meer naar iets authentieks… iets echts.

Ik ging zelf deze zomer naar het authentieke Beieren, naar een klein stadje in de Oberpfalz. Daar aten we in authentieke restaurants, en klaagden dat er zoveel authentieke restaurants onlangs gesloten waren. Al moet ik zeggen dat ik na twaalf authentieke schnitzels best iets minder authentiek wilde eten. In het stadje waren er in de oude stadskern zo’n twintig terrassen, waar wij, de toeristen en de bewoners allemaal prima op pasten, en toch waren er een paar leeg en andere overvol. Mensen klonteren graag samen. Op een goed feestje staat iedereen in de keuken.

Vanaf mijn volle terras las ik in de Nederlandse krant over toeristenspreiding in Amsterdam, en hoe moeilijk het is om de toeristen de stad uit te lokken. Hoe het Muiderslot het Amsterdam Castle is gaan heten, zodat niet alle toeristen samen komen op de Wallen.

Het is toch alsof we allemaal in een overvolle bus staan, en de buschauffeur blijft maar omroepen: ‘Mensen, achter in de bus is nog plaats genoeg, wilt u alstublieft doorlopen?’ Soms klinkt zo’n chauffeur echt geïrriteerd, de mensen luisteren maar niet. Misschien moet zo’n man voortaan omroepen dat er achter in de bus een ongeluk is gebeurd. Moet je zien hoe druk het daar dan wordt. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden