Sander Donkersin 150 woorden

Vier jonge vrouwen in een klein, rood autootje – een ode

Bij het vallen van de avond zag ik een klein, rood autootje stilstaan voor het stoplicht. Uit de open raampjes klonk op hoog volume een slepend, messcherp ritme en de smachtende stem van een zanger die vertelde hoe fijn zijn schatje bewoog. Wat heet, hij dreigde zijn verstand te verliezen als het schatje zo doorging, wat stellig een aansporing was. Schatje moest dichterbij, ja zó, contact, o lieve Heer wat een genoegen.

De bezongen bewegingen hadden allemaal zeer expliciet betrekking op het onderlichaam. De vier jonge vrouwen in de auto waren er zo door geïnspireerd, dat ze zich niet lieten ontmoedigen door het feit dat ze zaten. Wat de benen van het schatje konden, konden hun armen ook. Wat zij met haar bewierookte achterwerk klaarspeelde, echoden ze met sierlijk wiegende schouders.

Sieraden blonken in de ondergaande zon, de geur van parfum dwarrelde over het zebrapad. Het was een wonder dat het autootje niet ontplofte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden