Column Bert Wagendorp

Vermoedelijk was Timmermans in al zijn zeven talen sprakeloos, zelfs in het Limburgs

Het is momenteel niet fijn om Frans Timmermans te zijn. Wie de prachtige documentaire De Europeaan heeft gezien, waarin Dirk Jan Roeleven hem een jaar lang volgde, weet dat Timmermans een emotioneel mens is, gedreven door ambitie en de diepe wens de frustraties uit zijn jeugd te overwinnen en de wereld te tonen dat de kleinzoon van een mijnwerker een hoofdrol in de Europese politiek kan spelen. Er wordt hem vaak ijdelheid verweten, maar ik herkende in Timmermans’ ijdelheid onzekerheid in vermomming.

Wilt u dit verhaal liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

De afgelopen dagen gingen de kansen van Timmermans om voorzitter van de Europese Commissie te worden op en neer als een karretje in de achtbaan. Omhoog, omhoog, tot het uitzicht op succes bijna tastbaar werd, maar daarna weer in vliegende vaart omlaag. En dat een paar keer achter elkaar, tot het karretje uiteindelijk ergens onderin tot stilstand kwam en een treintje dat eerst helemaal niet in de baan was opeens het hoogste punt bereikte. Daar zat een zekere Ursula von der Leyen in.

Waarschijnlijk kent geen Nederlander de Brusselse mores en het achterkamertjesgekonkel beter dan Timmermans, maar de uitkomst van het gepoker moet zelfs hem hebben verbijsterd. Ik heb nog nergens een reactie van Timmermans gezien, vermoedelijk was hij in al zijn zeven talen sprakeloos, zelfs in het Limburgs.

Timmermans speelde het spel volgens de regels – althans volgens de regels waarvan hij dacht dat ze ditmaal golden. Hij stelde zich kandidaat, werd door de Europese sociaaldemocraten als Spitzenkandidat op het schild gehesen en reisde zich een paar maanden lang het schompes om campagne te voeren – in de oostelijke landen waar hij zich als verdediger van de Europese waarden niet al te populair had gemaakt in gezelschap van bodyguards.

Timmermans was de underdog die weigerde zich neer te leggen bij de voorspelde nederlaag. Hij had uitgerekend dat hij niet kansloos was en hij bleek gelijk te hebben. Was het gevecht volgens de regels van het europarlement verlopen, dan was hij als een koempel triomfantelijk uit de mijnschacht tevoorschijn gekropen: eindelijk het verleden overwonnen en de last ervan afgeschud.

Maar helaas voor hem bleken de regels van het spel er uiteindelijk niet langer toe te doen, althans volgens de regeringsleiders. Hun gesjacher maakte niet alleen Timmermans sprakeloos, maar ook degenen die hoopten dat Europa langzaam maar zeker zou veranderen in een democratische Unie. Dat is kennelijk helemaal de bedoeling niet. Ik heb me voorgenomen bij de volgende euroverkiezingen niet meer te gaan stemmen. Of Ursula von der Leyen moet zich ontpoppen als een radicale hervormer, iets wat je natuurlijk niet mag uitsluiten, al is het afgaande op de eerste berichten onwaarschijnlijk.

Frans Timmermans mag blijven wat hij al was, (gedeeld) eerste vice-voorzitter van de Commissie. Volgens premier Rutte is dat mooi voor Nederland, al is me niet duidelijk waarom eigenlijk. Maar zou Timmermans er nog zin in hebben? Vermoedelijk even niet. Het is nooit leuk als je wordt genaaid, en al helemaal niet wanneer dat gebeurt door een proleet als Victor Orbán.

Ik raad Frans Timmermans aan zijn held Bruce Springsteen uit de kast te halen en Tougher Than the Rest te draaien. En verder zou ik als ik hem was straks lekker naar de Tour gaan kijken: wielrenners weten heel goed wat hen te doen staat, als ze worden geflikt: terugflikken. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden