Verliezen kon Hiddink niet meer, dat had hij al gedaan

Alles of niets

Zaterdag zei Guus Hiddink bij de NOS: 'Op een vraag van een journalist - 'Stap je op na een nederlaag of gelijkspel tegen Letland?' - heb ik heel spontaan 'Ja' gezegd.'

Heel erg weloverwogen, wilde hij maar zeggen, had hij zijn lot als bondscoach niet aan het resultaat tegen Letland verbonden. Het was vanzelf gegaan. Per ongeluk. Hij had het zichzelf zien doen, als een toeschouwer. Ineens lag zijn hoofd daar op het blok.

Er leek wel meer per ongeluk te gaan, de laatste maanden, alles wel eigenlijk. Ergens voor of tijdens de vijf interlands die onder zijn leiding formidabel zijn verprutst, was hij een toeschouwer geworden, van de wereld, het voetbal en zichzelf. Hij stond er soms bij te kijken hoe hij erbij stond te kijken. De ogen groot. Hij knipperde nauwelijks.

In gedachten was hij zijn gangen al vaak nagegaan, maar hij wist niet meer waar hij het contact met de werkelijkheid was kwijtgeraakt. Hij wist alleen dat hem sindsdien alles leek te ontglippen, voor wedstrijden, tijdens, als er gewisseld moest worden, en ook erna in de televisiestudio's keek hij als een onthecht vogeltje om zich heen. Wat hij ook probeerde, hij leek niets meer te kunnen raken of ook maar vast te kunnen grijpen.

Het was makkelijker als hij geen bondscoach meer zou zijn. Dan was het contact waarschijnlijk weer snel hersteld, zoals je ook vaak pas na een gesprek precies weet wat je had moeten zeggen. Meteen zou hij weer weten hoe het moest: opstelling, strijdplan, woorden vinden die de neuzen weer zelfverzekerd dezelfde kant op laten wijzen. Maar Hiddink was nog bondscoach en hij maakte een wanhoopsopstelling.

Alles of niets. Iedereen in de voorhoede. Met zijn allen in de 16- meter van de Letten. Je zou dan veel doelpunten kunnen maken, maar ook heel goed met zijn allen naar uitbraken van de Letten kunnen kijken.

Ik vond het wel stoer eigenlijk - stoer en gevaarlijk, maar alles of niets ging nu eenmaal niet zonder een beetje gevaar. Van de andere kant: verliezen kon Hiddink niet meer, dat had hij al gedaan. Winnen was eigenlijk het enige dat nog kon gebeuren: of hij won met een miskleun zijn rust en vrijheid terug, of hij won wedstrijd, eer en initiatief.

We hoefden maar kort te vrezen. Al in de eerste minuten raakte Afellay de paal en wist je al bijna zeker dat het goed zou komen. Er werd mooi gespeeld, agressief; alles ging vooruit in plaats van breed. Het leek haast wel de Hollandse School.

De afgelopen maanden zijn we hard voor Hiddink geweest. Mogelijk zelfs iets te hard. Helpen deed het niet. Nu is Hiddink hard voor zichzelf geweest.

Gelukkig maar, het was even nodig om in de werkelijkheid terug te keren. Hiddink heeft een shocktherapie toegepast, riskant, want daaruit komt niet iedereen altijd even fris tevoorschijn. Het heeft schitterend uitgepakt. Voor het team. En hopelijk ook voor de bondscoach zelf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.